Sustainable development and population management

December 2, 2012, 7:56 pm 

Welcome

Welcome to the one hundred and nineteenth (119th) edition of this regular column. Here, we discuss a wide range of topics around Information and Communications Technology (ICT), Business Process Outsourcing (BPO), many aspects of Business, SME Development, Agriculture, Education, Entrepreneurship, Creativity, Innovation and the Society at large.

Population

The world population reached the 7 billion mark a few months back. The world population hit 6.5 billion in 2006. This came about 12 years after the world population reached the 5 billion point in 1987.

The growth is extremely rapid.

This was not the case many thousands of years ago. Humans just like any other animal species were subject to the laws of nature. This meant that the survival of the species depended on the abundance of food and evasion of predators. It’s a cycle which regulated the population of every species. However, during the course of the history humans realised that their food can be produced; vegetables and fruits can be grown and animals can be farmed. From this point onwards the journey of the human kind took a different path from that of the other species. Abundance of food meant fewer restrictions on population growth.

Population growth increased significantly as the Industrial Revolution gathered pace from 1700 onwards. The drastic advances in medical technologies meant a significant drop in mortality and infant mortality rates. The advancement in industrial machinery resulted in substantial increases in agricultural productivity.

India

Take India for example. While India does lot of things right, population is one thing that doesn’t help them. The numbers are enormous and the systems and processes actually can’t handle it. While certain parts of the economy are thriving, the results donflow to everyone equally. While some are extremely rich, some die on the roads with no food. If you go down a street, little kids will be begging in their hundreds. Most of it is unheard of in Sri Lanka.

Whenever I am in India, I am amazed by the number of people around. It’s just full of people! I feel either there should be ways to control population, or systems and processes re-thought to tackle the numbers involved.

Author of "The Population Bomb", Paul Ehrlich of Stanford University recently gave an interview where he emphasized that global population has more than doubled since he wrote the book in 1968. He notes that although there has been a reduction in birth rates, it is not nearly enough.

It is projected that the Earth will have to support 2 billion additional people by 2050. He says:

"To support 2 billion more, it will be necessary to farm ever poorer lands, use more dangerous and expensive agricultural inputs, win metals from ever-poorer ores, drill wells deeper or tap increasingly remote or more contaminated sources to obtain water, and then spend more energy to transport that water ever greater distances. All this will require vastly more energy than is now used. As a result, the next 2 billion people probably will do disproportionately much more damage to our life-support systems than did the last 2 billion. Of course, if humanity got serious about protecting the environment, and now especially the atmosphere, the next 2 billion could do less damage."

In a nutshell, the increasing population need more land area for living to build houses and flats. On the other hand more land area is needed for agriculture to nurture the increasing population. And not forgetting the need to produce ever more increasing amounts of furniture and consumables among other things. All this is while sharing the limited amount of water, oil and other natural resources.

So, it’s crystal clear that we need to manage the population for our future generations to survive on mother earth. There are a few areas to that can help.

Empowering women to make their own decisions about child birth and bearing is one area. More than two in five pregnancies worldwide are unintended by the women who experience them. Women must be able to make their own decisions about childbearing free from fear of pressure from partners, family, and society.

The other main area is around consuming fewer resources and minimising waste. Humans use the finite resources of the world to unbelievable levels and they also waste large quantities of food every year. According to the UN Food and Agriculture Organization, industrialized countries waste 222 million tons of food annually. If fewer resources and less food were wasted, the world would be able to feed more people and use fewer resources in producing them.

Not to forget, we are already talking of a potential famine where food could be in short supply. I am sure all of us have heard about the issues with drinking water.

Sustainable development and due attention to this is a need of the hour.

World Economic Forum on India

The World Economic Forum on India was held in Gurgaon, the National Capital Region from November 6 to 8. The meeting convened under the theme "From Deliberation to Transformation" created an ideal platform to dialogue and debate on core areas that are crucial for India to restore growth such as means of redressing the risks India faces, recognizing and developing its human capital and fulfilling India’s future promise. Deliberations which lasted for two days involved about 600 participants from 40 countries around the world.

Mr. Asanga Abeyagoonasekera, the Executive Director of Lakshman Kadirgamar Institute participated as a panelist in some sessions. Among the participants there were several imminent personalities such as Stephen Harper, the Canadian Prime Minister, Gordon Brown, the former British Prime Minister, Imran Khan, the former Pakistani Cricket captain and Montek Singh Ahluwalia, Deputy Chairman of the Indian Planning Commission.

The session on "Spurring the Growth of South Asia’s Social Economy" comprised of five panelists; Adi B. Godrej, Chairman of the Godrej Group, Rohini Nilekani, Chairperson of the Arghyam Foundation in India, Kasim M. Kasuri, an educationist from Pakistan, Imran Khan, the former Pakistani Cricket Captain and the leader of Pakistan Tehreek-e-Insaf and Asanga Abeyagoonasekera. When other respondent were of the view that philanthropy, NGOs and voluntary service emerge to fill gaps in the services delivered by governments and markets, Mr. Abeyagoonasekera drawing an example from Sri Lanka pointed out how a sync of philanthropists, social entrepreneurs, government and private sector helped in overcoming the problems created by the Tsunami in 2004. He also added that empowering the bottom of the social pyramid, improving educational institutions, strengthening corporate social responsibility, improving governance processes and having the courage to engage all these components in eradicating poverty are important in achieving growth on a large scale.

The session "A Vision for India" in the course of its discussion recognized a number of points. It was brought into light that there are many challenges in capitalizing the potential of the youth bulge in the Indian society. One way to overcome this challenge and create a better future for the youth in India would be through increased investments in basic services like healthcare and education. Mr. Abeyagoonasekera stated that India needs to play a much better regional leadership role and the small nations in South Asia wants India to be a great success. It would be important for India to be attentive to the issues in other countries. In addition, Mr. Abeyagoonasekera underscored the importance in getting the basics correct by changing the mindset and by institutionalizing the changes in the mindset. He also emphasized the need to create actual integration in the South Asian region. One way to meet this end is loosening visa regimes. He suggested that India could be more flexible in giving Visa to people from Pakistan.

See you next week!

The Columnist

Yasas Vishuddhi Abeywickrama is an entrepreneur, trainer, writer and speaker. In 2011 he was recognised as one of the Ten Outstanding Young Persons (TOYP) in Sri Lanka. He co-founded Lanka BPO Academy (www.lankabpoacademy.lk). Yasas is an Executive Council Member of the Computer Society of Sri Lanka (CSSL – www.cssl.lk). He is a regular resource person for ‘Ape Gama’ program of FM Derana and 100% Youth program on TV Derana.

Standard Chartered unveils zero carbon credit card

November 23, 2012, 7:33 pm 

Standard Chartered announced the first zero carbon credit card in the country in partnership with the Conservation Carbon Company (CCC). Subramaniam Eassuwaran, Director of CCC handed over the certificate to Sanjay Wijemanne, Head of Consumer Banking, in a ceremony held on Friday, 16 November at Standard Chartered’s Head Office.

Standard Chartered recently launched its Green Cover Project, an initiative to reduce paper wastage, whereby the Bank will pledge to plant a tree for every customer signing up for an eStatement. The carbon credits accumulated by this imitative and other environment focused sustainability activities of the Bank, such as the planting of 200 trees along the stretch of beach at Kosgoda by the Bank’s volunteers and the replenishing of degraded forest cover in Atale, were used to offset the credit card’s carbon footprint.

Sanjay Wijemanne, Head of Consumer Banking, speaking at the handover ceremony said: "The conservation and protection of the environment has always been a focus activity for our volunteers, and we are pleased to be able to announce that our efforts have yielded a significant prize. We look forward to our peers in the industry following our lead in offering carbon neutral or carbon zero products to their customers as well, thereby engendering positive impacts for the benefit of the environment in general."

Standard Chartered’s groups of volunteers will continue to engage in restoring imperilled habitats by replanting lost or destroyed flora coverage under the Green Cover Project. The Bank’s sustainability agenda is focused on minimising the negative impact on the environment, and Standard Chartered customers now have the opportunity to actively participate in ensuring the conservation of our environment for future generations by engaging with the Bank’s eStatement facility as well as its zero carbon credit card..

Subramaniam Eassuwaran, Director of the Conservation Carbon Company commented: "Many organisations would resort to purchasing the carbon credits to offset their footprints, and it is encouraging to see a bank acquiring sufficient credits on the strength of its environmental contribution. We all have a contribution to make and the onus lies with all of us and not simply with the manufacturing and production sectors, service sector industries too can make a significant contribution to conserving and replenishing the environment."

IUCN, Sri Lankan businesses push for greater conservation

November 23, 2012, 7:41 pm 

The Business and Biodiversity (B@B) Platform is a tool to foster dialogue with business and biodiversity. The Ceylon Chamber of Commerce (CCC), the International Union for Conservation of Nature (IUCN) and Dilmah Conservation are developing the platform to encourage greater cooperation between businesses in Sri Lanka, including SMEs, and links to national and global initiatives. The platform will provide science, technical and management advice on biodiversity conservation issues to assist businesses to become more sustainable.

As in other Asian economies, in Sri Lanka the private sector is the engine of growth. Despite the past conflict and inflation becoming a serious issue in the country, the engine has propelled Sri Lanka’s economy forward. The combination of sustaining high economic growth rates and improving the lives of the poor or marginalized communities whilst not compromising on environmental conservation and restoration is one of the biggest challenges facing the country. Safeguarding the country’s biodiversity is integral to sustainable development, competitiveness, economic growth and employment. Many of the services that biodiversity and ecosystems provide are currently severely threatened.

The CCC, IUCN and Dilmah Conservation have joined forces to respond to this issue through the B@B Platform – a facility where businesses can come together to share experiences and best practices, learn from their peers and voice their needs and concerns aiming to strengthen the link between the business sector and biodiversity conservation.

The B@B Platform will engage and promote strong leadership of the private sector through a forum, where the sector can easily obtain technical support, share information, promote best practices and dialogue with state and civil society partners on biodiversity conservation issues to achieve a knowledge sharing system: a nationally-owned mechanism to promote dialogue and improve the exchange of knowledge, information and methods on biodiversity conservation, within and between the private sector and to link existing and emerging networks and initiatives. It will also help businesses to find solutions to adjust their activities to ensure fair income and sustainable growth, whilst providing benefits for biodiversity and ecosystems.

Benefits to Business…

It will provide access to sectoral best practice for biodiversity conservation through the Resource center of the B@B website. The platform will draw up an inventory of the current best practices through benchmarking initiatives supporting sustainable livelihoods and biodiversity conservation.

The B@B platform will also contribute to the development of principles of best practice implementation. Principles of best practices implementation will be discussed through workshops, involving businesses and diverse stakeholders from the respective sectors. These principles will assist companies in including biodiversity concerns in their core business, contributing to sustainability performance.

Further, the platform will highlight outstanding contributions to biodiversity conservation. This facility will measure corporate performance on biodiversity conservation and assess best practices implemented.

It will also provide access to technical advice and assistance in integrating biodiversity concerns in project planning and implementation and provide access to a project bank consisting of current and future projects, involving biodiversity solutions for business.

In addition to internal advice, the initiative will seek guidance from external representatives from academia, policy makers, media, financial and the business sector on a variety of implementation activities. An advisory panel will provide science, technical and management advice relevant to its functioning. The B@B will apply a membership structure. The additional advantage of membership is that member companies become part of a biodiversity network. B@B will provide the services of its Expert Groups on a concessionary basis for members given that B@B is not meant to be a profit making enterprise but a platform for facilitation.

International linkages and networking…

The platform will establish global and regional linkages and share lessons of significance. Results from initiatives in various countries will also be exchanged. Through its extensive networks, the CCC will be able to cover not only the official, government-driven initiatives, but also the initiatives undertaken by NGOs and the private sector. Mechanisms for linking globally and regionally with sustainability bodies will be worked out and CCC will facilitate networking amongst regional chambers of Commerce and Industry. B@B will take the lead in establishing international links and networks with other such centers of excellence, networking bodies, notably are the World Business Council for Sustainable Development (WBCSD) and the UN Global Compact.

Who can participate?

Sri Lanka based businesses ranging from SME’s to national and multinational companies, business associations as well as expert institutions, state agencies and nature conservation NGOs

Contacts for more information: Shiranee Yasaratne, Head, Regional Business and Biodiversity Programme, IUCN Asia Shiranee.yasaratne@iucn.org. Alikie Perera, Deputy Secretary General, Ceylon Chamber of Commerce alikie@chamber.lk

University Students on Bicycles?

September 25, 2012, 7:48 pm 

By Douglas King

What’s one of the first things a student does when arriving at Cambridge University? The answer if you didn’t know is to buy or rent a bicycle. Nearly every student and many faculty members travel around the colleges and city by bicycle despite often wet and cold weather. Whether you are a wealthy or not wealthy student, the bicycle is the great leveler. In fact there are so many bicycles that even the numerous authorised places to park your bike are often full.

Having lived in Kandy for over eight years and frequently visiting Peradeniya University (often on my bicycle), I have yet to see even a single student or faculty member riding a bicycle. Occasionally I do see a labourer astride an old and rusting bike, but never a student. Hostels and various university buildings are not in close proximity so it would seem a sensible and convenient mode of transport that would both save time and provide good exercise. Surely it cannot be the cost of a bicycle that prevents ownership or the lack of suitable roads and tracks. Eight thousand rupees buys quite a serviceable machine and most roads in the university have been upgraded.

Most Sunday mornings I cycle around the various university roads and further afield. Passing by many students walking along the roads, I do get stared at as if I am some (mirage. I am over three times the age of most students and obviously not a local labourer, so maybe I am an eccentric (albeit, a healthy one!).

I have sometimes asked students why they don’t ride bicycles and those who understand my English just smile. However, several students have hinted that riding a bike on campus is an indication that you are either poor or strange. Of course, motor bikes are what every student would like but cannot afford.

While bicycles in many European cities are becoming a popular means of transport for both residents and tourists, Sri Lanka sometimes does everything to deter ownership. During my recent visit to London and Paris, I was amazed at the huge number of bicycle depots located seemingly at every junction where anyone with a credit card can borrow a suitable city bike free of charge and leave it at any of the numerous roadside bike stations. London is gradually becoming a bike-friendly city with bicycle lanes alongside many roads. Unfortunately in Kandy and surroundings, there are few places where it is safe to ride a bike especially for children. Why not invite children to bring their bikes to the Botanical Gardens once a month? With the various paved tracks around the Gardens, it would give children a safe place to ride, as well as enjoying the wonderful environment. A suggestion to this effect some time back, went unanswered.

So I shall continue to be the sole rider on the campus and ignore the stares and looks of surprise from passersby. Occasionally you can see either the Prime Minister  or MPs riding bicycles to Parliament or travelling on public transport. Naturally, I am referring to the UK and not Sri Lanka

රජරට වකුගඩු රෝගය, නිර්දේශ හා වගකීම්

රජරට හඳුනා නො ගත් වකුගඩු රෝගයට හේතු සෙවීම සඳහා සෞඛ්‍ය අමාත්‍යංශය ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ සහයෝගය ඇති ව සිදු කරගෙන යන පර්යේෂණ ව්‍යාපෘතියේ ප්‍රගති සමාලෝචන හා නිර්දේශ ඇතුළත් වාර්තා 3ක්‌ ඉකුත් සතියේ ජනමාධ්‍ය වෙත නිකුත් කෙරිණි. ඒවා සෞඛ්‍ය අමාත්‍යංශය විසින් නිල වශයෙන් මාධ්‍ය වෙත නිකුත් කරන ලද්දේ නො වුණ ද, එනම් සෞඛ්‍ය ක්‌ෂේත්‍රයට සම්බන්ධ ප්‍රබල ක්‍රියාකාරී සංවිධානයක්‌ හරහා ලබාගෙන මාධ්‍ය වෙත නිකුත් කෙරුණක්‌ වුව ද මේ ලිපිය ලියන මොහොත වන තුරුත් සෞඛ්‍ය අමාත්‍යංශය හෝ ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය හෝ එම වාර්තා සාවද්‍ය බවට හෝ එහි ඇති තොරතුරු විකෘති කර ඇති බවට හෝ නිල ප්‍රකාශයක්‌ සිදු කර ඇති බවක්‌ දැනගැනීමට නොමැත. අනෙක්‌ අතට මේ වන විටත් ශ්‍රී ලංකාවේ වෘත්තීය වෛද්‍යවරුන් නියෝජනය කරන විද්වත් ආයතනය ලෙස පිළිගැනෙන ශ්‍රී ලංකා වෛද්‍ය සංගමය (SLMA) ද මෙහි පිටපත් වෛද්‍යවරුන් ගේ අවධානය පිණිස බෙදාහැර ඇති බව දැනගැනීමට තිබේ. මූලාශ්‍රය හෝ අන්තර්ගතය හෝ සැක කටයුතු නම් එවැනි ලියවිල්ලක්‌ මෙවැනි විද්වත් ආයතනයකින් බෙදාහැරෙනු ඇතැයි සිතීමට අපහසු ය.

මේ ආකාරයෙන් වෙනත් පාර්ශ්වයක්‌ විසින් උපුටා දක්‌වනු ලබන වාර්තා ත්‍රිත්වයක්‌ පාදක කරගෙන කරුණු විමර්ශනයක යෙදෙන්නට අප ඉක්‌මන් වන්නේ මක්‌නිසා ද යන්න රජරට වකුගඩු රෝගයේ අක්‌මුල් සෙවීමට උනන්දුවක්‌ දක්‌වන ඇතැම් පිරිස්‌වලට ගැටලුවක්‌ විය හැකි ය. එහි ලා දිය යුතු ව ඇති පිළිතුර මේ වාර්තාවන් තුළ ම පැහැදිලි ව අන්තර්ගගත ව ඇත.

මෙකී වාර්තා ත්‍රිත්වය අතරින්, 2011 වසරේ ජූනි මස සෞඛ්‍ය ඇමැතිවරයා වෙත භාර දී ඇතැයි සඳහන් වන, පළමුවැන්නෙහි මෙසේ දැක්‌වේ.

"වකුගඩුවලට විෂ සහිත වූ සාධක කිහිපයකට ම නිරාවරණය වීම මෙකී වකුගඩු රෝගයට හේතු වන බව පෙනී යයි. මේ දක්‌වා හඳුනාගෙන ඇති විෂ සහිත සාධක අතර ආසනික්‌, කැඩ්මියම් සහ කෘෂි රසායන ද වෙයි.

ආනයනික රසායනික පොහොර, විශේෂයෙන් ම වකුගඩුවලට විෂ සහිත ආසනික්‌ සහ කැඩ්මියම් වැනි කාරක අඩංගු පොහොරවල ගුණාත්මක බව ඉහළ නැංවීම සඳහා නියාමන සැලැස්‌මක්‌ සැකසීමට නිර්දේශ කරනු ලැබේ.

හැකිතාක්‌ ඉක්‌මනින් මේ සම්බන්ධයෙන් පියවර ගැනීම පැහැර හැරිය නොහැකි අවශ්‍යතාවකි. මේ සම්බන්ධයෙන් පියවර ගැනීමට පමා වීම පරිසරයෙහි විෂකාරක තවදුරටත් එක්‌ රැස්‌ වීමට හේතු වනු ඇති අතර මෙකී ප්‍රදේශවල වෙසෙන ජනයා ගේ සෞඛ්‍යයට වන හානිය අනුක්‍රමයෙන් වැඩි වීම එහි ප්‍රතිඵලය වනු ඇත."

මේ ප්‍රකාශනයෙන්, හැකිතාක්‌ ඉක්‌මනින් පියවර ගන්නැයි නිර්දේශ කෙරෙන්නේ මොහොතක හෝ පමාවෙහි ප්‍රතිවිපාක ද පැහැදිලිව ගෙනහැර දක්‌වමිනි.

එහෙත් 2011 ජූනි මස සිට මේ දක්‌වා වසරකටත් වැඩි කාලයක්‌ ගත වී ඇති නමුදු කෘෂි රසායන, රසායනික පොහොර ආනයන ක්‍රියාවලිය නියාමනය කිරීම සඳහා (විශේෂයෙන් ම කෘෂිකර්ම අමාත්‍යංශය හා ඒ යටතේ ක්‍රියාත්මක අංශ) සවිමත් වැඩපිළිවෙළක්‌ ක්‍රියාවට නංවා ඇති බවක්‌ පෙනෙන්නට නැත.

එබැවින් පැහැර හැර ඇති මේ වගකීම් සමුදාය ජනමාධ්‍ය ඔස්‌සේ හෝ කඩිනමින් සාකච්ඡාවට ගැනීම කාලීනව වැදගත් ජාතික අවශ්‍යතාවක්‌ බව අප පළමුව වටහාගත යුතු වේ.

මේ වගකීම් පැහැර හැරීම මූලික වශයෙන් දෙආකාරයකට සිදු වී ඇත. මෙකී මුල් ප්‍රගති සමාලෝචන වාර්තාව නිකුත් ව ඇති 2011 ජූනි මාසය යනු රජරට වකුගඩු රෝගය සම්බන්ධයෙන් මෙරට ස්‌වාධීන පර්යේෂණ කණ්‌ඩායම් කිහිපයක ම අනාවරණ පිළිබඳව රට තුළ උණුසුම් වාද විවාද මධ්‍යයේ සාකච්ඡාවට බඳුන් වෙමින් තිබූ සමයකි. විශේෂයෙන් ම මෙයට ආසනික්‌වල ඇති සම්බන්ධය ගෙනහැර පෑ පර්යේෂණ කණ්‌ඩායම කෙරෙහි කැපී පෙනෙන අවධානයක්‌ ඇති වූ සමයකි.

එහෙත් එවකට වගකිවයුතු අංශ හැසිරුණේ මෙකී සාධක නො සලකා හැරිය යුතු තරම් නොවැදගත් බව ජනතාවට ඒත්තු ගැන්වෙන ආකාරයෙන් බව අපට අමතක නැත. ආසනික්‌ සහ කැඩ්මියම් සැකයට බඳුන් ව ඇති බව ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය හා සම්බන්ධ වාර්තාවෙහි ම සඳහන් වෙද්දීත් වගකිවයුත්තන් ඒ බව කවර හේතුවක්‌ හෝ නිසා යටපත් කර ඇති බව පෙනී යයි.

එතෙකින් නො නවතින ඔවුන් හැසිරී ඇත්තේ මෙවැනි අනතුරු හැඟවීමක්‌ හෝ නිර්දේශයක්‌ හෝ තමන් වෙත ලැබී නොමැති ආකාරයට ය. සිදු වීගෙන යන විපත වළක්‌වා ලීමට සතුටුදායක පියවර මොවුන් මේ දක්‌වා ගෙන තිබේ ද? අප එසේ ප්‍රශ්න කරන්නේ කරුණු කාරණා සහිත ව ය.

කෘෂි රසායන ආනයනය, බෙදාහැරීම හා පරිභෝජනය නියාමනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් සවිමත් නීති පද්ධතියක්‌ අප රට සතු ව තිබුණ ද ඒවා නිසි ආකාරයෙන් ක්‍රියාවට නැංවීමේ ප්‍රායෝගික අපහසුතා තවදුරටත් පවතින බව මේ වන විට ප්‍රසිද්ධ රහසකි.

එක්‌ අතකින් මේ කටයුතුවලට සෘජු ව ම සම්බන්ධ වන කෘෂිකර්ම අධ්‍යක්‌ෂ ජනරාල් යටතේ ක්‍රියාත්මක අදාළ නියාමන අංශවල පවතින අඩු විද්‍යාගාර පහසුකම් හා විශේෂඥ දැනුමෙන් පිරිපුන් මානව සම්පත් හිඟකම දැක්‌විය හැකි ය. මෙවැනි වාතාවරණයක්‌ යටතේ කෘෂි රසායන ගෙන්වන සමාගම් විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලබන විදෙස්‌ විද්‍යාගාර වාර්තා කෙරෙහි වැඩි විශ්වාසයක්‌ තැබීම හැර අන් විකල්පයක්‌ මෙකී අංශවලට ඉතිරි නො වේ.

නිදසුනක්‌ ලෙස ඇතැම් කෘෂි රසායනවල සක්‍රිය සංඝටක එකක්‌ නො ව ද්විත්වයක්‌ ම සංයෝජනය කර අන්තර්ගත කර ඇති අවස්‌ථා ඇත. එවැනි විටක ඒ එක්‌ එක්‌ සංයෝගය වෙන් කරගෙන එහි බලපෑම සෙවීම මෙවැනි අඩු පහසුකම් යටතේ සිදු කිරීම අතිශය දුෂ්කර කටයුත්තකි.

අධික සක්‍රිය සංඝටක සාන්ද්‍රණයක්‌ සහිත කෘෂි රසායන ඇසිරුම් ගෙන්වන සමාගම්, ඒවායෙහි සාන්ද්‍රණ අනුමත අගය දක්‌වා අඩු වන සේ මෙරට දී බෝතල් කිරීම සිදු කරයි. එවැනි විටක දී නිසි මට්‌ටමින් සංඝටක සාන්ද්‍රණ පවත්වාගන්නේ ද යන්න මුළුමනින් ම පරීක්‌ෂා කිරීමට සිදු වන්නේ අපේ විද්‍යාගාරයක ය. අඩු පහසුකම් යටතේ එවැනි කටයුත්තක්‌ කාර්යක්‌ෂ්මව සිදු කළ හැකි යෑයි විශ්වාස කිරීමට නොහැකි ය. එකල්හි ද සමාගම් විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලබන දත්ත මත යෑපීමට සිදු වීම නො වැළැක්‌විය හැකි ය.

මේ නිදසුනෙන් ඉස්‌මතු කෙරෙන තවත් අවශ්‍යතාවක්‌ වන්නේ මෙරටට ගෙන්වන කෘෂි රසායන නිසි අයුරින් පරීක්‌ෂා කිරීමට නම් රේගුව සතු ව ද උසස්‌ ප්‍රමිතියෙන් යුතු විද්‍යාගාර පහසුකම් තිබීම වැදගත් බව ය. එවිට රේගුවේ විද්‍යාගාර දත්ත හා පසුව පළිබෝධනාශක කාර්යංශයේ විද්‍යාගාර දත්ත විශවසනීය අයුරින් සන්සන්දනය කර බැලීමට අවස්‌ථාව ලැබේ.

විද්‍යාගාර පහසුකම් මෙන් ම මානව සම්පත් ඌනතාවක්‌ ද ඇති බව පෙර දී සඳහන් කළෙමු. පළිබෝධනාශක නියාමන අංශවල වැඩියෙන් ම ක්‍රියාකාරී සේවයෙහි නියුතු ව සිටිය යුතු වන්නේ පාරිසරික විෂවේදය සම්බන්ධ විශේෂඥතාවක්‌ සහිත පිරිසකි. එහෙත් අප රටේ එවැනි තත්ත්වයක්‌ දක්‌නට නො ලැබේ. නිලධාරීන් තෝරා ගැනීමේ දී අදාළ විශේෂඥතාවට වඩා ජ්‍යෙෂ්ඨත්වය සලකා බලන බවක්‌ දක්‌නට ලැබේ.

පළිබෝධනාශක රෙජිස්‌ට්‍රාර්වරයා වෙත නිර්දේශ ඉදිරිපත් කරන පළිබෝධනාශක පිළිබඳ තාක්‌ෂණික හා උපදේශන කමිටුවෙහි සංයුතිය දෙස බලන විට ද මෙකී අඩුපාඩුව කැපී පෙනෙයි. එය ද වැඩි ප්‍රමාණයක්‌ නියෝජනය කරන්නේ විෂවේදීන් නො ව ඉහළ පරිපාලන කටයුතුවල පළපුරුද්දක්‌ සහිත නිලධාරීන් ය. මෙවැනි විටක ඔවුන් විසින් ගනු ලබන තීන්දු විද්‍යාත්මක දත්ත මත පදනම් වනවාට වඩා ප්‍රතිපත්තිමය තීන්දු වීමේ වැඩි නැඹුරුවක්‌ පවතිsයි.

මෙවැනි අඩුපාඩුකම් වඩාත් හොඳින් පැහැදිලි වන්නේ ආසනික්‌, රසදිය වැනි විෂ ද්‍රව්‍ය හුදෙක්‌ කෘෂි රසායනවලට නිෂ්පාදනයේ දී එක්‌ වන අපද්‍රව්‍ය කාණ්‌ඩයෙහි ලා සලකා ඒවා ද සහිතව අදාළ කෘෂි රසායන ලියාපදිංචි කිරීමට අවසර දිය යුතු ය වැනි නිර්දේශ මෙකී අංශවලින් යම් යම් අවස්‌ථාවල ඉදිරිපත් ව ඇති නිසා ය.

රජරට වකුගඩු රෝගය සම්බන්ධව 2011 ඔක්‌තෝබර් මාසයේ දී ඉදිරිපත් කර ඇති ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ තවත් ව්‍යාපෘති වාර්තාවක සඳහන් ව ඇත්තේ සෞඛ්‍ය ඇමැතිවරයා ගේ උපදෙස්‌වලට අනුව 2011 වසර අවසානය වන විට මීට සම්බන්ධ අදාළ අමාත්‍යංශ එක්‌ ව කෙටිකාලීන, මධ්‍යකාලීන හා දිගුකාලීන පියවර සහිත බහුපාර්ශ්වික උපායමාර්ගික සැලැස්‌මක්‌ සකස්‌ කර තිබිය යුතු බවත්, 2012 වසර තුළ හැකිතාක්‌ ඉක්‌මනින් එම සැලැස්‌ම ක්‍රියාවට නැංවිය යුතු බවත් ය.

එහෙත් එසමය වන විටත් ඇතැම් වගකිව යුතු අංශ ක්‍රියා කර ඇත්තේ ආසනික්‌ වැනි, ප්‍රශ්නයට සෘජු ව ම වගකිව යුතු බවට චූදිත මූලද්‍රව්‍යවල අහිංසකකම හුවා දැක්‌වීමට නම් එය සුළු පරිමාණයේ වගකීම් පැහැර හැරීමක්‌ ලෙස සැලකිය හැකි ද?

ගුණාත්මක බවින් අඩු කෘෂිරසායන හඳුනාගැනීමට අපහසු කරවන තවත් හේතුවක්‌ ලෙස දැක්‌විය හැක්‌කේ, අඩංගු රසායන ද්‍රව්‍ය අතරින් සක්‍රිය සංඝටකය (පළිබෝධයා විනාශ කිරීමට සෘජු ව ක්‍රියාත්මක වන අනුමත සංඝටකය, සක්‍රිය සංඝටකය ලෙස හැඳින්වේ) පමණක්‌ ලේබලයෙහි මුද්‍රණය කිරීමේ සම්ප්‍රදායක්‌ අප රට තුළ ක්‍රියාත්මක වීම ය. ආසනික්‌ වැනි "අහිංසක" අපද්‍රව්‍ය කෘෂිරසායනවල අඩංගු ද යන්න දැනගැනීමේ අයිතියක්‌ පාරිභෝගිකයාට පැහැදිලිව ම තිබේ.

අනුමත සක්‍රිය සංයෝග නිසි මාත්‍රාවෙන් යොදා කෘෂි රසායන නිෂ්පාදනය සාමාන්‍යයෙන් මිල අධික කටයුත්තකි. මේ නිසා ව්‍යාපාරික ප්‍රජාව අනුමත සක්‍රිය සංයෝග අඩුවෙන් යොදා, සාපේක්‌ෂව අඩු වියදමකින් සපයාගත හැකි ආසනික්‌ වැනි උග්‍ර විෂකාරක වුවමනාවෙන් ම නිෂ්පාදනවලට මුසු කරන්නේ ද යන සැකයක්‌ ඉකුත් සමයේ මතු වී තිබිණි.

නිෂ්පාදකයන් සක්‍රිය ද්‍රව්‍යවලට අමතරව අඩංගු වෙනත් ද්‍රව්‍ය ද ලේබලයෙහි මුද්‍රණය කරන්නේ නම් බලධාරීන් සත්‍යය වසන් කළ ද විද්‍යාත්මක සාක්‌ෂි ඔස්‌සේ ලැබෙන අනතුරු හැඟවීම් පිළිබඳව විමසිලිමත් වීමේ අවස්‌ථාවක්‌ පාරිභෝගකයාට ලැබෙයි.

කෘෂිරසායන විෂ ගැන කතා කරන විට රසායනික පොහොරවල බලපෑම ද අමතක කළ නොහැකි ය. විශේෂයෙන් ම ආසනික්‌ හා කැඩ්මියම් පරිසරයට මුසු කරන ප්‍රභවයක්‌ ලෙස රසායනික පොහොර හඳුනාගෙන තිබේ. මේ අතර ටි්‍රපල් සුපර් පොස්‌පේට්‌වල අධික ලෙස යුරේනියම් අඩංගු බවට ද ඉකුත් සමයේ කෙරුණු අධ්‍යයනයකින් අනාවරණය වී තිබිණි. අවාසනාවකට මෙන් අප රටේ රසායනික පොහොර නියාමනය කෘමිනාශක නියාමනය තරම් වත් විධිමත් යාන්ත්‍රණයක්‌ සහිත වූවක්‌ නො වේ. ආනයනිත පොහොර පරීක්‌ෂාවට බඳුන් කිරීමේ සතුටුදායක ක්‍රමවේදයක්‌ අප රට තුළ ක්‍රියාත්මක වන්නේ නැත.

ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයට සම්බන්ධ පූර්වෝක්‌ත වාර්තා ත්‍රිත්වයෙන් අවසන් වාර්තාව නිකුත් ව ඇත්තේ 2012 පෙබරවාරි 13 දාතමිනි. හඳුනා නො ගත් වකුගඩු රෝගය වැළඳි 496 දෙනකු ගෙන් ලබාගත් මුත්‍රා සාම්පලවලින් දල වශයෙන් සියයට 88ක ම ආසනික්‌ සහ/හෝ කැඩ්මියම් නිදන්ගත වකුගඩු රෝග අවදානමක්‌ ඇති කරවන මට්‌ටමින් අඩංගු බව එහි සඳහන් වේ. එමෙන් ම උතුරුමැද පළාතේ වකුගඩු රෝගීන් ද ඇතුළු පරීක්‌ෂාවට බඳුන් කෙරුණු ජනතාව ගෙන් සියයට 90කට නොඅඩු පිරිසක ගේ නියපොතු හා හිකෙස්‌වල අඩංගු ආසනික්‌ ප්‍රමාණය සංවර්ධිත රටවල ජනතාව ගේ අදාළ දේහ කොටස්‌වල අඩංගු ආසනික්‌ ප්‍රමාණය ඉක්‌මවන බව වාර්තාව කියයි.

වාර්තාවේ සඳහන් වන තවත් වැදගත් නිරීක්‌ෂණයක්‌ වන්නේ රෝගීන් පාවිච්චි කළ ජල මූලාශ්‍ර 98කින් සියයට 99ක්‌ ම කිවුල සහිත හෝ අධික කිවුල සහිත ජලය වූ බව ය. ආසනික්‌ කැඩ්මියම් වැනි බැර ලෝහ මඟින් වකුගඩු රෝගී කිරීමේ ක්‍රියාවලිය තුළ කිවුල් ජලය ද කිසියම් භූමිකාවක්‌ රඟදක්‌වනු ලැබීමට ඉඩ ඇතැයි එහි වැඩිදුරටත් ඉඟි කර ඇත.

කෙසේ වෙතත් ජල සාම්පල 118ක්‌ ආසනික්‌ සහ කැඩ්මියම් සඳහා පරීක්‌ෂා කිරීමෙන් පසු (මෙයින් 99ක්‌ රෝගීන් පානයට ගත් ජලමූලාශ්‍රවලින් ලබාගැනුණු ඒවා විය) අනතුරුදායක ආසනික්‌ හෝ කැඩ්මියම් මට්‌ටමක්‌ දක්‌නට ලැබී නැති බව ද වාර්තාවේ කියවෙයි.

මේ අනුව මේ ජාතික පරීක්‌ෂණ කණ්‌ඩායම හමුවේ විස¹ගැනීමට ඉතිරි ව ඇති වැදගත් ම ගැටලුවක්‌ ලෙස හඳුනාගත හැක්‌කේ රෝගීන් පරිහරණය කළ ජලයෙහි අඩංගු නැති තරම් අධික ආසනික්‌ හා කැඩ්මියම් මට්‌ටමක්‌ රෝගීන් ගේ දේහයෙහි පෙන්නුම් කෙරෙන්නේ නම් එම ප්‍රමාණය දේහගත වූයේ කවර මූලාශ්‍රයකින් ද යන්න සොයා ගැනීම ය.

ඉකුත් සමයේ ඇතැමුන් අතර සම්භාවනාවටත් තවත් පිරිසක්‌ අතර අවඥවටත් බඳුන් වූ කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයට අනුබද්ධිත ස්‌වාධීන පරීක්‌ෂණ කණ්‌ඩායමක්‌ දැනටමත් ආසනික්‌ පැමිණෙන මූලාශ්‍රය පරීක්‌ෂණාත්මකව ඔප්පු කර පෙන්වා ඇති බව ද මෙහි ලා සඳහන් නො කළ හොත් අඩුවකි. ඔවුන් පෙන්වා දුන්නේ ජලයෙහි ආසනික්‌ ඉහළ මට්‌ටමකින් පෙන්නුම් නො කෙරෙන්නේ එය හඳුනා ගැනීම සඳහා අනුගමනය කරනු ලබන ක්‍රමවේදයේ අඩුපාඩුවක්‌ හේතුවෙන් මිස සත්‍ය වශයෙන් ම ජලයේ ආසනික්‌ අඩුවෙන් අඩංගු නිසා නො වන බවයි. ඔවුන් විසින් ම හඳුන්වා දෙන ලද පරීක්‌ෂණ ක්‍රමවේදයකින් මේ වන විටත් ජලයෙහි ආසනික්‌ අධික මට්‌ටම්වලින් අඩංගු බව පෙන්වා දී තිබේ.

මීට වසරකට ඉහත දී පැවැති තත්ත්වය අනුව, පසුකාලීනව නිකුත් වන ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය හා අත්වැල් බැඳගත් වාර්තාවක ආසනික්‌ සහ කැඩ්මියම් රජරට වකුගඩු රෝගයේ සැකකරුවන් ලෙස නම් කෙරෙනු ඇතැයි ඇතැම් අය සිතන්නට නැත. මේ සම්බන්ධයෙන් විද්‍යාත්මකව මත පළ කළ ද ඇතැම් ස්‌වාධීන පර්යේෂකයන්ට එදා විද්‍යාත්මක සමාජයේ වලංගුභාවයක්‌ ලැබුණේ නැත. එහෙත් දෛවයේ සරදමකට මෙන් අද මේ පර්යේෂණවල වටිනාකම බැහැර කළ නොහැකි ලෙස ඉස්‌මතු වෙමින් තිබේ.

ඒ කොයි හැටි වෙතත් මේ සැම උත්සාහයක්‌ ම දරනු ලබන්නේ, කුරිරු ලෙස, ජීවත් වීමේ වරම අහිමි කරනු ලැබ අන්ත අසරණභාවයට පත් ව සිටින අපේ ම සහෝදර ජන කොටසක ගේ සුබසිද්ධිය වෙනුවෙනි. එම අරමුණ පෙරදැරිව අප සියලු දෙනා ම කුලල් කා ගැනීමකින් තොර ව මේ කටයුත්තෙහි ලා එක්‌ විය යුතු වෙමු. අදාළ නිර්දේශයන් නො පමා ව ක්‍රියාවට නැංවීම සඳහා වගකිවයුත්තන්ට බල කළ යුතු වෙමු.
රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයයේ සත්ත්ව විද්‍යා අංශයේ
පාරිසරික විෂවේදය පිළිබඳ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය
ආචාර්ය පී. මංගල සී. එස්‌. ද සිල්වා
වන ගිනි පාලනය කිරීමට නම්....   
ශ්‍රී ලංකාවේ විවිධ ප්‍රදේශවල පිහිටි වනාන්තර ගිනි තැබීම් පිළිබඳව දිනපතා ම පාහේ ජනමාධ්‍ය ඔස්‌සේ වාර්තා වේ. ඒ අනුව පසුගිය මාස හතරක පමණ කාලය තුළ අපේ රටේ වියළි කලාපයේ වන ගිනි විශාල ලෙස ඉහළ ගොස්‌ ඇති බවක්‌ පෙනේ. ආපදා කළමනාකරණ මධ්‍යස්‌ථානයේ ප්‍රකාශකයකුට අනුව මේ මස මුල වන විට මාස හතරක්‌ තුළ වන ගිනි 100ක්‌ වාර්තා වී තිබේ. ඉන් විනාශයට පත් වනාන්තර ප්‍රමාණය හෙක්‌ටයාර 4000ක්‌ (අක්‌කර 10,000ක්‌) පමණ බව පැවසේ. මේ ප්‍රමාණය සාමාන්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා අධික බව පළමු වගුව විමසීමෙන් පෙනේ. (එහෙත් වගුවේ සඳහන් වන්නේ වන සංරක්‌ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට වාර්තා වී ඇති වන ගිනි පමණක්‌ බව සැලකිය යුතු ය). ඊට හේතුවක්‌ ව ඇත්තේ මේ වර්ෂයේ පවත්නා දැඩි නියඟයයි.

මෙසේ ගිනි තබා ඇති ඇතැම් ස්‌ථාන ජාතික වනෝද්‍යාන, අභය භූමි හෝ රක්‌ෂිත වනාන්තර වැනි ආරක්‌ෂිත ප්‍රදේශ වේ. ඉන් විශාලතම ගින්න ඇති වූයේ ඉදල්ගස්‌හින්න-ඔහිය-පට්‌ටිපොල ප්‍රදේශයේ වනාන්තරයක ය. ඉන් හානි වූ ප්‍රමාණය හෙක්‌ටයාර 600ක්‌ තරම් ය. එසේ ම අගෝස්‌තු මාසයේ ම සෝමාවතී ජාතික වනෝද්‍යානයේ ගිනි දෙකක්‌ වාර්තා විය. ස්‌වාභාවික වනාන්තර මෙන්ම වන වගා ද මෙසේ ගින්නෙන් හානියට ලක්‌ වූ ස්‌ථාන අතර වේ.

වර්ෂයේ මේ කාලයේ රටේ වියළි හා අතරමැදි කලාපයේ වන ගිනි තැබීම් ඉහළ යැම පුදුමයක්‌ නො වේ. ජූනි-සැප්තැම්බර් දක්‌වා කාලය මේ ප්‍රදේශවලට ඉතා වියළි කාලයකි. මේ කාලයේ දී තෙත් කලාපයට වැසි ලැබෙතත් වියළි කලාපයට වර්ෂාවක්‌ නො ලැබේ. එහි වනාන්තර හා පතන් බිම් ආශ්‍රිතව දැකිය හැකි තෘණ හා වෙනත් පඳුරුමය ශාක මේ කාලය වන විට බෙහෙවින් වියළී ගොස්‌ තිබේ. මේ නිසා වනාන්තර ගිනි වේගයෙන් පැතිර යයි. වියළි සුළං, ගිනි මගින් සිදු වන හානිය ඉහළ යැම සඳහා ද බලපායි. මෙවැනි ගිනි වැඩි ප්‍රමාණයක්‌ වාර්තා වන්නේ ඌව පළාත හා මධ්‍යම පළාතේ නැඟෙනහිර බෑවුමේ පිහිටි ප්‍රදේශවලිනි. නකල්ස්‌ හෙවත් දුම්බර වනාන්තරය, නමුණුකුල හා ඌව පළාතේ කඳු ප්‍රදේශ වන ගිනි සඳහා ඉතා ප්‍රකට ස්‌ථාන වේ. (තෙත් කලාපයේ වන ගිනි තැබීම් ඉහළ යන්නේ එහි වියළිතම කාලය වන පෙබරවාරි-මාර්තු කාලයේ දී ය.)

වන ගිනි ඇති වන්නේ කෙසේ ද?

අපේ රටේ වනාන්තර ස්‌වාභාවිකව ගිනි නො ගන්නා බව මේ පිළිබඳ විශේෂඥ මතයයි. එසේ නම් වන ගිනි යම් කිසිවකු විසින් ඇති කරනු ලැබිය යුතු ය. මෙසේ ගිනි තබන්නේ හේතු කිහිපයක්‌ නිසා ය. සතුන් දඩයම් කිරීම හා ගවයන්ට අලුත් තෘණ ලබාගැනීම සඳහා වුවමනාවෙන් වනාන්තර ගිනි තැබීම දැකිය හැකි ය. හේන් හා වෙනත් වගා කටයුතු සඳහා වන බිම් එළි කර සිදු කරන ගිනිතැබීම් පැතිරී යැම ද වන ගිනි සඳහා හේතු වේ. විනෝදයට වනාන්තර ගිනි තැබීම ද මීට බලපායි. දැල්වෙන සිගරැට්‌ කොට ඉවත දැමීම හා ගෙවතුවල කසළ ගිනි තැබීම වැනි කටයුතු නිසා ද වන ගිනි ඇති විය හැකි ය.

වන ගිනි පිළිබඳ මාධ්‍ය වාර්තාවල බොහෝ විට සඳහන් වන්නේ වනාන්තරයක්‌ ගිනි ඇවිළී ඇති බවත්, ඒවා නිවීමට ගත් උත්සාහයත්, ඉන් කෙතරම් ප්‍රදේශයක්‌ විනාශ වූයේ ද යන්නත් ය. මෙහි දී අදාළ රාජ්‍ය නිලධාරීන් කෙතරම් කාර්යක්‌ෂ්ම වී ද හා සේවක පිරිස්‌ ප්‍රමාණවත් වී ද යන්න වැනි කරුණු ද සඳහන් වේ. අපේ රටේ මාධ්‍ය වාර්තාකරණයේ ඇති එක්‌ අංගයක්‌ වන්නේ ජනතාව අවුස්‌සනසුලු පුවත් ය. මේ නිසා වන ගිනි ඉහළින් හුවා දක්‌වන පුවත් අතර මේවා ගිනි ඇවිළී ඇත්තේ කෙසේ ද යන්න හා ඒවා ඇති කළේ කවුරුන් ද යන්න ගැන සඳහන් වූයේ ඉතා අඩුවෙනි.

වන ගිනි වැඩි වීමෙන් පෙනෙන්නේ වන ගිනි වැළැක්‌වීමේ වැදගත්කම පිළිබඳව සාමාන්‍ය ජනතාව ප්‍රමාණවත් තරම් දැනුම්වත් වී නොමැති බව ය. වනාන්තර ගිනි තැබීමේ අහිතකර ප්‍රතිඵල බොහෝ දෙනා දන්නා කරුණු ය. දිය උල්පත් සිඳීයැම, ජෛවවිවිධත්වය හායනයට ලක්‌ වීම, නාය යැම් ඇති වීමේ ඉඩ වැඩි වීම ඉන් කිහිපයක්‌ පමණි. මේ බව දැන දැනත් වනාන්තර විනාශ කරන්නන් අපේ සමාජයේ සිටීම කණගාටුවට කරුණක්‌ පමණක්‌ නො වේ. දශක හතරක පරිසර අධ්‍යාපනයේ අසාර්ථකත්වය මින් යළිත් පෙනේ. කෙසේ වුවත් කුමන සමාජයක වුවත් අපරාධකරුවන් අතළොස්‌සක්‌ හෝ සිටින බැවින් ඒවා පාලනය කිරීම සඳහා නීතිය අකුරට ක්‍රියාත්මක කිරීම හා නීතිය දැඩි කිරීම අවශ්‍ය වේ.

වන ගිනි සඳහා අපේ රටේ නීතිය අනුව ලබා දිය හැකි දඬුවම් මෙසේ ය. 2009 අංක 65 දරන සංශෝධිත වන ආඥා පනත අනුව ගිනි තබනු ලබන වනාන්තර වර්ගය අනුව ලබා දිය හැකි දඬුවම වෙනස්‌ වේ. එය වසර දෙකත් හතත් අතර සිර දඬුවමක්‌ හා රු. 5,000ත් 200,000ත් අතර දඩයක්‌ හෝ මේ දෙක ම විය හැකි ය. එසේ ම මීට අමතරව සිදු කරන ලද හානියට වඩා අධික වූ වන්දියක්‌ ගෙවීමට ද නියම කළ හැකි ය.

එහෙත් වනාන්තර ගිනි තබන්නවුන්ට එරෙහි ව නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ යම් ගැටලුවක්‌ ඇති බව පෙනේ. ඒ ඔවුන් කොටු කර ගැනීමේ අපහසුවයි. අප දුටු පුවත් වාර්තා කිසිවක අදාළ අපරාධකරුවන් අල්ලා ගැනීමට හැකි වූ බවක්‌ සඳහන් නො වී ය. අදාළ අපරාධකරුවන් බොහෝ විට ප්‍රදේශයේ ම පදිංචිකරුවන් වීමත් මේ විනාශකාරී ක්‍රියාවලියේ කෙටිකාලීන ප්‍රතිලාභ යම් පිරිසකට ලැබීමත් නිසා තොරතුරු සපයාගැනීම අපහසු වන බව පෙනේ. මේ පිළිබඳ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට ප්‍රදේශයේ ජනතාව ගේ සහයෝගය අවශ්‍ය බව නුවරඑළිය දිස්‌ත්‍රික්‌ ලේකම්වරයා පුවත්පතකට කර තිබූ ප්‍රකාශකින් ද පෙනේ.

ජුනි මාසයේ දී වාර්තා වූ පරිදි වනාන්තර ගිනි තබන පුද්ගලයන්ට එරෙහි ව නීතිය තදින් ක්‍රියාත්මක කරන්නට රජය තීරණය කර තිබේ. ජනාධිපතිවරයා මේ දඬුවම් ඉහළ නැංවීමට පියවර ගන්නා ලෙස දැනුම් දී ඇති බව ද වාර්තා විය. ඒ අනුව අමාත්‍යංශ කිහිපයක්‌ නියෝජනය වන කමිටුවක්‌ පත් කළ බව හා මාස හයක කාලයක්‌ තුළ ක්‍රියාකාරී සැලැස්‌මක්‌ සකස්‌ කිරීමට අපේක්‌ෂා කරන බව සඳහන් විය. අදාළ නීතිවල යම් සංශෝධනයක්‌ සිදු වන්නේ නම් එය මෙවැනි අපරාධවලින් ජනතාව ඈත් කිරීමට හේතු වන ආකාරයේ එකක්‌ වීම වැදගත් ය.

ගිනි වැළැක්‌වීමට සම්පත් ප්‍රමාණවත් ද?

මේ ආකාරයෙන් ඇති වන වන ගිනි වැළැක්‌වීමට අවශ්‍ය තරම් සම්පත් හා ප්‍රතිපාදන තිබේ ද යන්න අප විමසා බැලිය යුතු පැනයයි. මේ ගිනි නිවීමට බොහෝ විට මැදිහත් වූයේ වන සංරක්‌ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ, වනජීවී සංරක්‌ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ හා ආරක්‌ෂක අංශවල නිලධාරීන් ය. ආපදා කළමනාකරණ මධ්‍යස්‌ථානය ද මෙහි දී විශේෂ වගකීමක්‌ දරයි. මේ අතරින් ආරක්‌ෂක අංශ වැදගත් වන්නේ මෙවැනි අවස්‌ථාවක අවශ්‍ය කරන ශ්‍රම සම්පත ඔවුන් සතු නිසා ය. ඔවුන් ඒ සඳහා යම් පුහුණුවක්‌ ද ලබා තිබිය හැකි ය. ගිනි නිවීම සඳහා ඇතැම් අවස්‌ථාවල ගුවන් හමුදා හෙලිකොප්ටර් ද යොදාගෙන තිබිණි. ඇතැම් අවස්‌ථාවල ප්‍රදේශවාසීන් ද පරිසර හා වෙනත් සවෙච්ඡා සංවිධාන සාමාජිකයන් ද ඊට සහාය දීඇත. මේ නිසා ඇති වූ විනාශය තරමක්‌ හෝ අවම කර ගැනීමට හැකි වූ බව පෙනේ.

අනෙක්‌ අතට අවශ්‍ය උපකරණ හා පහසුකම් රජයේ අදාළ නිලධාරීන් වෙත ලබා දීම ඉතා වැදගත් ය. පසුගිය දා වාර්තා වූ පුවතකට අනුව ගිනි නිවීම සඳහා අවශ්‍ය රථ අදාළ ප්‍රදේශවලට ලබා දීමට නියමිත වේ. මේ වනාන්තර බොහෝ විට මාර්ගවලින් යුක්‌ත නො වන බැවින් ඊට ගිනි නිවන රථ යා හැක්‌කේ ද සීමා සහිතව ය. අනෙක්‌ අතට හෙලිකොප්ටර් යොදාගැනීම යෝග්‍ය වුවත් දැඩි සුළං සහිත අවස්‌ථාවල දී ඇතැම් කාලගුණ තත්ත්ව යටතේ එය අසාර්ථක වූ අවස්‌ථා තිබේ. අනෙක්‌ අතට ගිනි නිවීම සඳහා විශේෂයෙන් නිෂ්පාදනය කළ හෙලිකොප්ටර් අපේ රටේ නොමැත. මේ නිසා වඩාත් වැදගත් වන්නේ මානව ශ්‍රමය පිළිබඳව සැලකිලිමත් වීම ය.

අපේ සූදානම ප්‍රමාණවත් ද?

වන ගිනි වැළැක්‌වීම හා පාලනය සඳහා වූ සූදානම කෙතරම් ප්‍රමාණවත් ද යන්න නම් ගැටලුවකි. මේ වර්ෂයේ නියං තත්ත්වයක්‌ ඇති වන බව කලක පටන් දැන සිටියෙමු. (අවම වශයෙන් විදුලිබල හා කෘෂිකර්ම බලධාරීන් හෝ ඒ බව දැන සිටි බව පෙනේ). නියඟය අපේ රටට අලුත් දෙයක්‌ නො වේ. සාමාන්‍යයෙන් වර්ෂ 3-4කට වරක්‌ දැඩි නියං තත්ත්වයක්‌ ඇති වන අතර, වසර දහයකට පමණ වරක්‌ ඉතා බරපතළ තත්ත්වයේ නියඟ ඇති වේ. එසේ නම් වන ගිනි තබන්නන්ට මේ කදිම අවස්‌ථාවක්‌ විය හැකි බව අදාළ බලධාරීන්ට කලින් ම දැනගෙන පෙර සූදානමක්‌ ඇති කර ගැනීමට හැකි ය. මෙය අත්‍යවශ්‍ය කටයුත්තකි.

ගිනි ඇති විය හැකි ප්‍රදේශවල වියළි කාලගුණයක්‌ ඇති වූ විට ගිනි පටි කැපීම වැනි කටයුතු කලින් ම සිදු කිරීම මේ සඳහා නිදසුනකි. ඇතැම් ප්‍රදේශවල මෙය සිදු කරන නමුත් සැම ප්‍රදේශයක ම එවැන්නක්‌ සිදු කරන බව නො පෙනේ. මෙවැනි වකවානුවල වනජීවී සංරක්‌ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව දියත් කළ එක්‌ උපක්‍රමයක්‌ වූයේ ස්‌වේච්ඡා ගිනි නීවීම් සඳහා තරුණ කණ්‌ඩායම් යොදා ගැනීම ය. විශේෂයෙන් ගිනි ඇති විය හැකි හෝර්ටන්තැන්න හෙවත් මහඑළිය වැනි ප්‍රදේශවල හඳුනාගත් කාලවකවානුවල දී එය සිදු කෙරිණි. මේ ලියුම්කරු ද 1990 දශකය අගභාගයේ දී මෙවැනි කණ්‌ඩායමකට සම්බන්ධ වී ලද අත්දැකීම් අනුව පැවසිය හැක්‌කේ එය ගිනි වැළැක්‌වීමට පමණක්‌ නො ව පරිසර හිතකාමී නො වන වෙනත් කටයුතු පාලනය සඳහා ද ප්‍රයෝජනවත් වන බව ය. කෙසේ වෙතත් මෙවැනි පිරිස්‌ සඳහා කිසියම් පුහුණුවක්‌ ලබා දීම වැදගත් වේ.

ඉහත දී සඳහන් කළ ආකාරයට, මේ සියල්ලට ම වඩා ඵලදායී වන්නේ ගිනි ඇති වීමට බලපාන හේතු පාලනය කිරීමයි. මෙවැනි අවස්‌ථාවක දී රාජ්‍ය නො වන සංවිධාන හා ප්‍රජා සංවිධාන පාදක කරගෙන කළ හැකි කාර්යය සුවිශාල ය. පරිසර සංවිධාන මගින් ව්‍යාපෘති කිහිපයක්‌ අපේ රටේ ක්‍රියාත්මක වී ඇතත්, ව්‍යාපෘති අවසන් වූ පසු ජනතාව අතර කල් පවත්නා ආකල්පමය වෙනසක්‌ සිදු වී තිබේ දැයි විමසීමක්‌ කර නොමැත. එවැනි වැඩසටහන් ආදර්ශයට ගැනීමෙන් වාර්ෂිකව අදාළ කාල වකවානුවල යම් දැනුම්වත් කිරීමේ වැඩසටහනක්‌ දියත් කිරීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. පාරිසරික අපරාධයක්‌ වන වනාන්තර ගිනි තැබීම් වළක්‌වාලීම රජයේ නිලධාරීන්ට තනි ව කළ හැකි නො වේ. ඊට මාධ්‍යවල හා ප්‍රජාව ගේ සහයෝගය අත්‍යවශ්‍ය ය. මේ තත්ත්වය ඇති කිරීමට අප සැවොම කටයුතු කළ යුතු ය.

ස්‌තුතිය( වන ගිනි පිළිබඳ සංඛ්‍යාලේඛන ලබා දුන් වන සංරක්‌ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය වන සංරක්‌ෂක ආර්. එස්‌. කුලතුංග මහතාට
ධනේෂ් විසුම්පෙරුම

නැවේ තෙල් කාන්දුවෙන්
වෙරළට හානි වීමේ අවදානම අඩුයි 
2012 අගෝස්‌තු 24
අමල් උඩවත්ත 

අගෝස්‌තු 23 වන දින සිට මුහුදුබත් වෙමින් පවතින, අධිකරණ නියෝගයක්‌ මත පානදුර මුහුදේ නැංගුරම් ලා තිබූ තෙල් මෙටි්‍රක්‌ ටොන් 70ක්‌ සහිත වෙළෙඳ නෞකාවක අඩංගු තෙල් තවදුරටත් සාගරයට මුසු වෙමින් පවතී. එහෙත් දියවැල් ක්‍රියාකාරිත්වය හේතුකොටගෙන මේ තෙල් විසිරී යැමේ වැඩි නැඹුරුවක්‌ පවතින්නේ වෙරළ දෙසට නො ව උතුරු දෙසට ඇති ගැඹුරු මුහුදට බව මේ සම්බන්ධයෙන් විදුසර අද පස්‌වරුවේ කළ විමසීමක දී සමුද්‍ර දූෂණ අධිකාරියේ සහකාර කළමනාකර (මෙහෙයුම්) ජගත් ගුණසේකර මහතා පැවසී ය. ඒ මහතා දැක්‌වූ අදහස්‌ මෙසේ සම්පිණ්‌ඩනය කර දක්‌වමු.

මේ නැව නැංගුරම් ලා තිබෙන්නේ වෙරළෙන් බොහෝ ඈත ගැඹුරු මුහුදේ ස්‌ථානයකයි. මේ වන විටත් ටිකෙන් ටික තෙල් කාන්දු වෙමින් පවතින අතර ම නැවත් ටිකෙන් ටික ගිලෙමින් පවතිනවා. එම ඝන තෙල් වෙරළ කරා ගලාවිත් සිදු වන හානිය අමව කර ගැනීම සඳහා නැව වටා ජලය මත පා වන ආරක්‌ෂිත වැටක්‌ එළා තිබෙනවා. මේ දිනවල මුහදේ දිය වැල් ක්‍රියාත්මක වන්නේ නැංගුරම් ලා තිබෙන නැවෙන් උතුරු දිශාවටයි. එනම් ගොඩබිමෙන් ගැඹුරු මුහුද දෙසටයි. ඒ නිසා මේ තෙල් ගොඩබිම දෙසට විසිරීමක්‌ සිදු වන්නේ නැහැ. මුල් දිනවල තිබුණු තෙල් විශාල ප්‍රමාණයක්‌ ඉවත් කිරීම නිසා දැන් ඉතිරි ව තිබෙන්නේ තෙල් මෙටි්‍රක්‌ ටොන් 30ක්‌ වැනි ප්‍රමාණයක්‌ පමණයි. කෙසේ වෙතත් මේ තෙල් කාන්දුවෙන් යම් තරමක හෝ සමුද්‍ර දූෂණයක්‌ සිදු වනවා. ඒ නිසා නාවික හමුදාවත්, ගුවන් හමුදාවත් සම`ග සමුද්‍ර දූෂණ අධිකාරිය එකතු වෙලා ගිලෙමින් තිබෙන නැවේ තෙල් කාන්දුව පිළිබඳව දැඩි අවධානයෙන් කටයුතු කරනවා. මෙහි දී කිව යුතු දෙයක්‌ තමයි ගැඹුරු මුහුදේ සිදු වන මේ තෙල් කාන්දුවෙන් වෙරළ ආශ්‍රිතව වෙසෙන සාගර ජීවීන්ට හානියක්‌ සිදු වන්නේ නැහැ. ගැඹුරු මුහුදේ සිටින විශාල ජීවීන්ට මෙය යම් තරමකට දැනෙන නිසා උන් මේ ප්‍රදේශය ම`ගහැර යන්න පුළුවන්. මේ වන විට සමුද්‍ර ජීවීන්ටත් වෙරළාශ්‍රිත ප්‍රදේශයටත් සිදු වූ හානි වාර්තා වී නැති වුණත් අපි ඒ පිළිබඳව අවධානය වෙනස්‌ නො කර ගතවන සැම මොහොතක ම අවදියෙන් සිටිනවා. 

'ග්‍රීන්ඩෙක්‌ස්‌' - පාරිභෝගික දර්ශකයේ
මුල් තැන ඉන්දියාවට

ලෝකයේ හරිතවත් බව සඳහා බලපාන ඉතා වැදගත් වන කරුණක්‌ වන්නේ මිනිසුන් ගේ පරිභෝජන පිළිවෙත් කෙතරම් දුරට පරිසර හිතකාමී වේ ද යන්න ය. අප සිදු කරන සම්පත් අධි පරිභෝජනය නිසා ලෝකයේ ස්‌වාභාවික සම්පත් ක්‌ෂය වෙමින් තිබේ. එසේ ම අපේ ක්‍රියාකාරකම්වල පාරිසරික බලපෑම පිළිබඳව අපට හැඟීමක්‌ නොමැති වීම නිසා පරිසර දූෂණය හා වෙනත් පාරිසරික ගැටලු ද ඇති වී තිබේ. මේ බව අපට නිතර අසන්නට ලැබේ.

එසේ ම ඊට පිළියමක්‌ සේ යෝජනා වී ඇති තිරසර පරිභෝජන සංකල්පය සමස්‌තයක්‌ ලෙස කෙතෙක්‌ දුරට ලෝකයේ පිළිගැනීමට ලක්‌ ව තිබේ ද යන්න විමසිය යුතු පැනයකි. විශේෂයෙන් ජනතාව තිරසර පරිභෝජන පිළිවෙතක්‌ පිළිබඳව කෙතෙක්‌ දුරට උනන්දුවක්‌ දක්‌වන්නේ ද යන්න විමසීම මෙහි දී වැදගත් ය. මෙය පෞද්ගලික මට්‌ටමෙන් මෙන්ම සමාජයක්‌ රටක්‌ ලෙස වැදගත් වේ. ලෝකයේ රටවල් අතර මෙවැනි සංසන්දනයක්‌ සිදු කළ හැකි දර්ශකයක්‌ පිළිබඳව මෙවර විමසුම තුළින් සාකච්ඡා කරමු.

'ග්‍රීන්ඩෙක්‌ස්‌' දර්ශකය

නැෂනල් ජියෝග්‍රැෆික්‌ සංගමය විසින් ලෝක ප්‍රකට සමාගමක්‌ වන ග්ලෝබල් ස්‌කෑන් සමාගම සමග එක්‌ ව සකස්‌ කර ඇති පාරිභෝගික ග්‍රීන්ඩෙක්‌ස්‌ දර්ශකය (Greendex) මෙවැන්නකි. මෙය හඳුන්වා දී ඇත්තේ ජනතාව ගේ සත්‍ය පාරිභෝගික හැසිරීම හා ද්‍රව්‍යමය ජීවන රටාව පිළිබඳ තිරසර සංවර්ධන දර්ශකයක්‌ ලෙස ය. මෙය මුල් වරට සකස්‌ කරන ලද්දේ 2008 වර්ෂයේ දී වන අතර මේ සමීක්‌ෂණය හා රටවල් ශ්‍රේණිගත කිරීම මේ වර්ෂයේ දී සිදු කර ඇත්තේ සිවුවැනි වරට ය. මෙහි අරමුණ වන්නේ පාරිභෝගිකයන් ගේ පරිභෝජන රටා පිළිබඳව ප්‍රමාණාත්මක වශයෙන් මානනය කිරීම හා තිරසර පරිභෝජනය ප්‍රවර්ධනය කිරීම ය. මේ පාරිභෝගික කරුණු සංසන්දනය සඳහා යහපත් දර්ශකයක්‌ බව පෙනේ.

ඔවුන් මෙහි දී අවධානය යොමු කර ඇති ප්‍රධාන අංශ වන්නේ ආහාර, ප්‍රවාහනය හා නිවාස යන අංශ ය. මේ යටතේ බලශක්‌ති භාවිතය හා සංරක්‌ෂණය, පරිසර හිතකාමී නිෂ්පාදන භාවිතය වැනි කරුණු පිළිබඳව ද සැලකිලිමත් වන බව පෙනේ. මේ වර්ෂයේ දර්ශකය සඳහා එක්‌ රටකින් පාරිභෝගිකයන් දහසක්‌ පමණ වූ ප්‍රමාණයක්‌ සම්බන්ධ කරගනු ලැබේ. මේ පාරිභෝගිකයන් සමීක්‌ෂණයකට ලක්‌ කර ඔවුන් ලබාගත් ලකුණුවල සාමාන්‍යය ඇසුරින් සමස්‌ත ප්‍රතිඵලය ලබා ගෙන ඇත.

2012 වර්ෂයේ දී සමීක්‌ෂණයට ලක්‌ කළ රටවල් 17ක ප්‍රතිඵලවලට අනුව පරිසර හිතකාමී හැසිරීම් රටා වර්ධනය වී ඇත්තේ රටවල් පහක පමණකි. රටවල් 9ක පරිභෝජන රටාවල තිරසරභාවය අඩු වී තිබේ. මෙහි ඇති විශේෂත්වය වන්නේ මෙවර පළමු තැනට පැමිණ ඇති ඉන්දියාවේ පවා තිරසර භාවය අඩු වී තිබීමයි.

ඉන්දියාව මුල් තැනට - ඇමෙරිකාව අවසන් තැනට

මේ දර්ශකයේ පෙළ ගැස්‌ම අනුව ඉහළින් ම සිටින්නේ හෙවත් වඩාත් පරිසර හිතකාමී පරිභෝජනයක්‌ දැකිය හැක්‌කේ ඉන්දියාවෙහි ය. එය 58.9කි. ඉන්දියාව ළඟට දර්ශකයේ පසු වන්නේ චීනය (57.8) හා බ්‍රසීලය (55.5)යි. මේ සියල්ල දියුණු වන රටවල් වීමත් වේගයෙන් කාර්මීකරණය වෙමින් පවත්නා රටවල් වීමත් වැදගත් කරුණකි.

ආහාර සම්බන්ධව ඉන්දියාව ඉදිරියට පැමිණීමට, ආහාර පරිභෝජනය හා සම්බන්ධව ඉන්දියානුවන් අතර ඇති පිළිවෙත් බලපා ඇති බව පෙනේ. නිදසුනක්‌ ලෙස එරට ජනතාව අතර ගව මස්‌ පරිභෝජනය අඩු වීම දැක්‌විය හැකි ය. නිවාස සම්බන්ධව ද අඩු ම බලපෑමක්‌ සිදු වන්නේ ඉන්දියානුවන් අතර ය. චීන පාරිභෝගිකයන් ප්‍රවාහනයේ පරිසර බලපෑම අඩු ම ජනතාවක්‌ සිටින රට වේ. එහි වැඩි ම බලපෑමක්‌ ඇති වන්නේ අමෙරිකානුවන් හා කැනේඩියානුවන් අතිනි. එසේ ම ඉන්දියානු පාරිභෝගිකයන් අතරින් සියයට 45ක්‌ පමණ පිරිසක්‌ තම පාරිසරික බලපෑම පිළිබඳව කණගාටු වන බව පවසා තිබේ. ඒ සම්බන්ධව ඊළඟට පසු වන්නේ මෙක්‌සිකෝව හා චීනයයි.

මේ තත්ත්වය වඩාත් බරපතළ වන්නේ පොහොසත් රටවල වැසියන් අවම තිරසරභාවයෙන් යුක්‌ත පරිභෝජනයක යෙදෙන අතර ඔවුන් ඊට වගකිව යුතු නොමැති යෑයි ද සිතීම ය. ග්‍රීන්ඩෙක්‌ස්‌ දර්ශකයේ අඩු ම අගයක්‌ හිමි කරගෙන ඇත්තේ අමෙරිකාව (44.7) වන අතර කැනඩාව (47.9) ඊට උඩින් සිටියි. යුරෝපා රටවල් අතර අඩු මට්‌ටමක පසු වන්නේ ප්‍රංශයයි. තම පාරිසරික බලපෑම පිළිබඳව අඩු ම කණගාටුවකින් පසු වන පාරිභෝගිකයන් සිටින රටවල් අතර ඔස්‌ටේ්‍රලියාව, ජර්මනිය හා ජපාන ජාතිකයෝ ද වෙති.

තිරසර පරිභෝජනය හා ලෝකයේ හරිතවත් බව

තිරසර පරිභෝජනය ලෝකය වඩාත් පරිසර හිතකාමී වීම සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වේ. එහෙත් ඉහත කී දර්ශකයේ දැක්‌වෙන ප්‍රවණතාව එතරම් යහපත් නො වේ. අප තුළ පරිභෝජනය තිරසර කිරීමට තබා පරිභෝජනයේ පාරිසරික බලපෑම් පිළිබඳව පිළිගැනීමට තරම් වත් සූදානමක්‌ නොමැති නම් එය තත්ත්වය තවත් බරපතළ කරවන බව පැහැදිලි ය.

මේ දර්ශකය සැකසීම සඳහා භාවිත කර ඇති මූලධර්ම භාවිත කරමින් අයකුට තමන් ගේ පෞද්ගලික හරිතවත් බව ගණනය කළ හැකි ය. ඒ සඳහා කළ යුතු වන්නේ අදාළ වෙබ් පිටුව (http://environment.nationalgeographic.com/environment/greendex/calculator) වෙත පිවිස ඔබේ පරිභෝජන දත්ත සැපයීම පමණි. මෙහි එන ඇතැම් කරුණු ශ්‍රී ලංකාවේ සාමාන්‍ය පාරිභෝගිකයකුට අදාළ නො විය හැකි බව ඇතැම් විට සිතිය හැකි වුවත් අපේ රටේ පරිභෝජන රටාව පවා වෙනස්‌ වෙමින් ඇති බව අප අමතක නො කළ යුතු ය.

අපේ අනාගත බලශක්‌ති සැපයුම ක්‌ෂුද්‍රජීවීන්?

බැක්‌ටීරියා මඟින් කාබනික අපද්‍රව්‍ය බලශක්‌තිය බවට පත් කළ හැකි ආකාරය පිළිබඳව මෑත කාලයේ දී යම් යම් පර්යේෂණ මඟින් පෙන්වා දී තිබේ. පසුගිය දා මේ පිළිබඳව නිකුත් වූ පර්යේෂණ පත්‍රිකාවකට අනුව ක්‌ෂුද්‍රජීවී ඉන්ධන කෝෂ (microbial fuel
cells - MFCs) මඟින් විදුලිය නිපදවීම බෙහෙවින් ඵලදායී ලෙස කළ හැකි ය. මේ කෝෂ යොදාගනිමින් කාබනික ද්‍රව්‍ය සෘජු ව ම බලශක්‌තිය බවට පත් කිරීම සිදු වේ. විද්යුත් රසායනික හා ජෛවීය ප්‍රතික්‍රියාකාරකවලින් සමන්විත එහි ඇනෝඩය අසළ බැක්‌ටීරියා වර්ධනය වේ. ඔවුන් ගේ පරිවෘත්තීය ක්‍රියාවලිය මඟින් ඔක්‌සිජන් විරහිත තත්ත්ව යටතේ ඉලෙක්‌ට්‍රොaන ඇනෝඩය වෙත ලබා දේ. මේ අනුව විදුලිබලය නිපදවීම සිදු වේ. මේ ක්‍රමය යොදාගනිමින් නාගරික අපද්‍රව්‍ය, කෘෂිකාර්මික හෝ සත්ත්ව අපද්‍රව්‍ය මඟින් විදුලිය නිපදවීමට හැකි ය. එහෙත් එහි තවදුරටත් සකස්‌ කළ යුතු අඩුපාඩු තිබේ. (මූලාශ්‍රය( ChemSusChem, DOI: 10.1002/
cssc.201100777)

මේ අතර ක්‌ෂුද්‍රජීවීන් යොදාගනිමින් කෘෂිකාර්මික අපද්‍රව්‍ය මඟින් වැඩි බලශක්‌තියක්‌ නිපදවීමේ ක්‍රමයක්‌ පසුගිය දා නිකුත් වී ඇති අධ්‍යයන වාර්තාවකින් පෙන්වා දී තිබේ. මෙහි දී හයිඩ්‍රජන් හා ජෛව ඉන්ධන නිපදවිය හැකි ය. වර්තමානයේ ජෛව ඉන්ධන නිපදවන ප්‍රමාණය මෙන් විසි ගුණයක්‌ තරම් අධික ජෛව ඉන්ධන ප්‍රමාණයක්‌ ඉන් නිපදවිය හැකි ය. මේ සඳහා යොදාගෙන ඇති ජෛවවිද්යුත්රසායන ක්‍රමවේදය හඳුන්වන්නේ ක්‌ෂුද්‍රජීවී විද්යුත් විච්ඡේදක කෝෂ (microbial
electrolysis cells - MECs) යනුවෙනි. එහි දී බැක්‌ටීරියා මඟින් කෘෂිකාර්මික අපද්‍රව්‍ය බිඳ දමා පැසීමට ලක්‌ කර ජෛව ඉන්ධන නිපදවනු ලැබේ. මේ ක්‍රියාවලියේ අනෙක්‌ වැදගත්කම වන්නේ තවත් බැක්‌ටීරියාවක්‌ මඟින් පැසීමේ අතුරුඵල හා එතනෝල් නො වන ද්‍රව්‍ය යොදාගනිමින් හයිඩ්‍රජන් නිපදවීමයි. අපද්‍රව්‍ය ඉවත් කිරීම නිසා මෙය මුල් බැක්‌ටීරියාවේ වර්ධනය සඳහා ද හිතකර වේ. මෙහි දී නිපදවනු ලබන බලශක්‌තිය මින් පෙර සිදු කරන ලද ක්‍රම මෙන් සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක්‌ විම විශේෂිත ය. මීට හේතුව වශයෙන් සඳහන් කරනු ලබන්නේ අදාළ බැක්‌ටීරියාව විශේෂයෙන් තෝරාගන්නා ලද බැක්‌ටීරියාවක්‌ වීමයි. (මූලාශ්‍රය( Environmental Science &
Technology, DOI: 10.1021/es3008497)

මේ අනුව ක්‌ෂුද්‍රජීවීන් යොදාගනිමින් විදුලිය නිපදවීම ප්‍රවර්ධනය කළ හැකි නම්, එය ගැටලු රැසකට විසඳුමක්‌ විය හැකි ය. නිදසුනක්‌ ලෙස අපද්‍රව්‍ය පිළිබඳ ගැටලුවට, බලශක්‌ති අවශ්‍යතාව සපුරාගැනීමට මෙන්ම සම්මත ජෛව ඉන්ධන මඟින් ඇති කරන ආහාර හා භූමිය ආශ්‍රිත ගැටලු සඳහා ද මේ මඟින් පිළිතුරු සැපයේ. 

මීළඟ සුනාමිය ඉලෙක්‌ට්‍රොනික අපද්‍රව්‍ය ද?

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයීය රසායන විද්‍යා සංගමය විසින් පවත්වනු ලබන "2012 රසායන විද්‍යා දිනයට" සමගාමීව පළ වේ.

දෙ දහස්‌ හතරේ දෙසැම්බර් විසි පස්‌ වැනි දා උදා වීමට පෙර සුනාමිය ලාංකිකයන් කිසිවකු දැන සිටි සිද්ධියක්‌ නො වේ. සුනාමි තත්ත්වය ඇති වූ පසු එයට මුහුණ දිය යුත්තේ කෙසේ දැයි කිසිවකුත් දැන සිටියේ නැත. මෙතරම් අධික ජීවිත හානි ප්‍රමාණයක්‌ වාර්තා වීමට එයත් එක ප්‍රධාන හේතුවකි. ලාංකික ජන මනස තුළ ස්‌වාභාවික විපත් ලෙස සනිටුහන් වන්නේ නාය යැම්, ගං වතුර හෝ නියඟය ගැන පමණකි. අපේ පාසල් පොත පත පවා ලියෑවී තිබෙන්නේ මේ අදහස්‌ ළමයින් තුළට කාවද්දමිනි. එහෙත් දැන් තත්ත්වය වෙනස්‌ වෙමින් පවතින බව කිව යුතු ය. ගිනි කඳුවල මූලික අවධිය වන උණු දිය උල්පත් මෙන්ම සුළු භූමිකම්පා තත්ත්වයන් මෙරටින් ක්‍රමයෙන් වාර්තා වන අයුරක්‌ දක්‌නට ලැබේ.

මිනිස්‌ ක්‍රියාකාරකම් බොහොමයක්‌ ස්‌වාභාවික විපත් වර්ධනය කරන ආකාරයට සකස්‌ වී තිබීම කණගාටුවට කරුණකි. මෙයින් ඇති වන විනාශය පාලනය කර ගැනීම සඳහා ආපදා කළමනාකරණ අමාත්‍යංශය වැනි ව්‍යqහ පිහිටුවීමට පවා සිදු වී ඇත. කාර්මීකරණය බොහෝ විපත්වලට මඟපාදයි. අධික කෘෂි රසායන භාවිතය, පොලිතීන් උවදුර, වායු දූෂණය, ප්‍රකාශ රසායනික ධූමිකාව, භූගත ජල මූලාශ්‍ර අපවිත්‍ර වීම හා කසළ අපහරණය විධිමත් නො වීම මින් කිහිsපයකි. වර්තමාන ආර්ථික සමාජීය සාධක සැලකිල්ලට ගැනීමේ දී මේ තත්ත්වයන් මුලින් උපුටා දැමීම කළ නො හැක්‌කක්‌ නමුත් සිදු වන විනාශය පාලනය කිරීම සහ මේ පිළිබඳ අවශ්‍ය තොරතුරු හා දැනුම සමාජගත කිරීම සිදුවිය යුතු ය.

මේ අරමුණ ඇති ව ළමයින් ගේ දැනුම වර්ධනය කිරීම හා ඉදිරියේ ඇති වන තත්ත්වයන්ට මුහුණ දීමට හැකි වන අයුරින් අ.පො.ස. උසස්‌ පෙළ විෂය නිර්දේශය යාවත්කාලීන කර පරිසර රසායන විද්‍යාව යටතේ ඉලෙක්‌ට්‍රොනික අපද්‍රව්‍ය පිළිබඳ කරුණු ඇතුළත් කොට ඇත.

ඉලෙක්‌ට්‍රොනික අපද්‍රව්‍ය ((e waste)

ඕනෑ ම විද්යුත් හෝ ඉලෙක්‌ට්‍රොනික උපාංගයක්‌ හේතුවෙන් ශේෂ වන අපද්‍රව්‍ය ඉලෙක්‌ට්‍රොනික අපද්‍රව්‍ය ලෙස හැඳින්වේ. දියුණු රටවල් අද මුහුණ දෙන ප්‍රධාන ප්‍රශ්නයක්‌ බවට ඉලෙක්‌ට්‍රොනික අපද්‍රව්‍ය පත් ව ඇත. ඔවුන් මේ තත්ත්වය පාලනය කරනුයේ නො දියුණු රටවලට, පාවිච්චි කරන ලද උපාංග අපනයනය කිරීම ම`ගිනි. ශීඝ්‍ර තාක්‌ෂණික වෙනස්‌ වීම්, අඩු මූලික පිරිවැය මෙන්ම ඉක්‌මන් යල් පැනීම් හේතුවෙන් මේ අර්බුදය තවදුරටත් උග්‍ර වෙමින් පවතියි.

පෙර දිනයක අධි තාක්‌ෂණික උපාංගයක්‌, වසර කිහිපයක අවෑමෙන් පාරිසරික තර්ජන ඇති කරන කසළ ගොඩක්‌ බවට පත් වීම අද වන විට නතර කළ නො හැකි ව ඇත. උදාහරණයක්‌ ලෙස අති නවීන පරිගණකයක වුවත් උපරිම ආයු කාලය වසර හතක්‌ බව වාර්තා වේ. දියුණු වෙමින් පවතින අප වැනි රටවල් බොහොමයක්‌, පාවිච්චි කරන ලද නමුත් ක්‍රියාත්මක තත්ත්aවයේ පවතින මෙවැනි උපාංගවල ලාභීන් බවට පත් වේ. ඉලෙක්‌ට්‍රොනික කසළ අර්බුදය අද වන තුරු ශ්‍රී ලංකාව තුළ තදින් හිස ඔසවා නොමැති මුත් චීනය, ඉන්දියාව, මැලේසියාව, ඝානාව මෙන්ම තවත් අප්‍රිකානු රටවල ද මේ තත්ත්වය පැනනඟිමින් පවතින බව නො රහසකි. නියමිත තාක්‌ෂණයට අනුකූල නො වන ඉලෙක්‌ට්‍රොනික කසළ අපහරණය විවිධ පාරිසරික ගැටලුවලට මඟපාදයි. පාලනයකින් තොර පුළුස්‌සා දැමීම, කොටස්‌ ඉවත් කිරීම සහ පහත් බ්ම් ගොඩ කිරීම සඳහා භාවිත කිරීම ම`ගින් පරිසරයට විශේෂයෙන් ම භූගත ජල මූලාශ්‍රවලට ඇති වන හානිය ඉතා විශාල වන අතර විවිධ සෞඛ්‍ය ගැටලු ඇති වීමට ද මඟපාදයි. ප්‍රාථමික උපක්‍රම භාවිත කොට ඉලෙක්‌ට්‍රොනික කසළ පැසුම්කරණය එම ක්‍රියාවලියේ යෙදෙන්නන්ට බොහෝ සෞඛ්‍ය ගැටලු ඇති කරන්නක්‌ බව ද දැනට තහවුරු වී ඇත.

වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාව තුළ තත්ත්වය

එතරම් කතාබහට ලක්‌ නො වුණ ද, ශ්‍රී ලංකාව තුළ ද ඉලෙක්‌ට්‍රොනික අපද්‍රව්‍ය අර්බුදය යම්තාක්‌ දුරට පවතියි. යල් පැනගිය හෝ භාවිතයට නුසුදුසු පරිගණක උපාංග, සංයුක්‌ත තැටි ධාවක යන්ත්‍ර, ජංගම දුරකථන, ශීතකරණ, CFL බල්බ සහ විදුලි කෝෂ මේ සඳහා සෘජු ව දායක වේ.

ඉවත ලන CFL විදුලි පහන් පරිසරයට රසදිය මුදාහරින ප්‍රධාන මූලාශ්‍රයකි. එක්‌ විදුලි පහනක සාමාන්‍යයෙන් රසදිය මිලි ග්රෑම් හතරක පමණ ප්‍රමාණයක්‌ අඩංගු වේ. කාර්යක්‌ෂම ආලෝක උත්පාදනයක්‌ සඳහා අත්‍යවශ්‍ය ගුණාංග රැසක්‌ රසදිය ලෝහයේ අඩංගු වේ. එහෙත් පරිසරයට එක්‌ වූ විට එය ජීවීන්ට ඉතා ම හානිදායක වේ.

අසූව දශකයෙන් ඇරඹුණු විවෘත ආර්ථික පිබිදීමත් සමඟ ඉලෙක්‌ට්‍රොනික උපාංග පරිභෝජනය ඉහළ ගිය අතර ඒ සියල්ලක්‌ ම පාහේ අද වන විට ඉවත දැමිය යුතු තත්ත්වයට පත් ව ඇත. නව්‍ය සහ වැඩිදියුණු කරන ලද උපාංග ආනයනය කරත් ම ඉන් ප්‍රතිස්‌ථාපනය වන පැරැණි උපාංගයන්ට හිමි වන්නේ කසළ බඳුනයි. එහෙත් මේ ඉවත ලන සැම ඉලෙක්‌ට්‍රොනික උපාංගයක්‌ ම පරිසරයට හා මිනිසාට වින කරන ද්‍රව්‍ය අඩංගු විෂ ආකාරයක්‌ බව නම් සඳහන් කළ යුතු ම ය. ඉලෙක්‌ට්‍රොනික අපද්‍රව්‍යවල අඩංගු අනතුරුදායක සංඝටක මොනවා දැයි මඳක්‌ විශ්ලේෂණය කර බලමු.

ඊයම් (Lead)

විද්යුත් උපාංගවල බහුල ව අඩංගු වේ. ඊයම් අම්ල විද්යුත් කෝෂ, පෑස්‌සුම් ද්‍රව්‍යයක්‌ වන සෝල්ඩර්, විදුලි රැහැන් මත ආවරණ පටලයක්‌ ලෙස මෙන්ම ජංගම දුරකථන පරිපථ හා බාහිර ආවරකයක්‌ ලෙස ද ඊයම් යොදා ගනියි. මිනිස්‌ සිරුර තුළ ඊයම් සංයෝග අඩංගු වුව ද අධික සාන්ද්‍රණයන් විෂ සහිත වේ. Pb2+ අයනය, අධික ලෙස තයෝල (Thiols) සහ ෆොස්‌ෆේට (Posphates) සමඟ ස්‌ථායි සංයෝග සාදමින් වකුගඩුවල, අක්‌මාවේ සහ මොළයේ සෛලවල ජීව රසායනික ප්‍රතික්‍රියාවලට බාධා ඇති කරයි. අධිරුධිර පීඩනය, නිරක්‌තිය, මළ දරු උපත් ඇති වීම, ස්‌නායු ආබාධ, මඳ සරු භාවය ඊයම් විෂ වීම හේතුවෙන් ඇති විය හැකි බවට හඳුනාගෙන ඇත. මව ගෙන් දරුවාට පවා මවු කිරි ම`ගින් ඊයම් සංයෝග ශරීරගත වීම සිදු විය හැකි ය.

රසදිය (Mercury)

උෂ්ණත්ව මාපන, පිහිටුම් සංවේදක, විදුලි ස්‌විච හා විශේෂයෙන් විසර්ජන පහන්වල භාවිත වේ. බොහෝ පරිගණක උපාංගවල ද රසදිය සංයෝග අඩංගු බව ද සඳහන් කළ යුතු ය. වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාවට වඩාත් ම තර්ජනයක්‌ එල්ල වන රසදිය ප්‍රභවය ඉවත ලන CFL විදුලි බුබුළු ය. ඉතා කුඩා සාන්ද්‍රණවල දී පවා මිනිස්‌ සිරුරට විෂ සහිත වන රසදිය, බිළිඳුන් හා කුඩා දරුවන්ගේ මොළයේ වර්ධනයට අහිතකර බලපෑම් එල්ල කරයි. රසදිය, වාෂ්ප වශයෙන් වායුගෝලයට එක්‌ විය හැකි ලෝහයකි. රසදිය වාෂ්පයට අධික ලෙස නිරාවරණය වූ පුද්ගලයන්ට මොළය, වකුගඩු, ස්‌නායු හෝ පෙනහලු ආබාධ ඇති වීමේ හැකියාවක්‌ පවතියි. ලෝහමය රසදිය පමණක්‌ නො ව මෙතිල් (CH3) කාණ්‌ඩ අඩංගු රසදිය සංයෝග ජීවීන් ගේ සිරුර තුළ එක්‌රැස්‌ වීමේ අවදානමක්‌ පවතියි. දිගුකාලීන බලපෑම් ඇති කිරීමට මේ සංයෝග සමත් වේ.

කැඩ්මියම් (Cadmium)

බෝහෝ පරිගණක උපාංගවල මෙන්ම ජංගම දුරකථන කොටස්‌වල අන්තර්ගත වන අතර ප්ලාස්‌ටික්‌ ස්‌ථායිකාරකයක්‌ ලෙස ද යොදා ගැනේ. පැරැණි ජංගම දුරකථන බොහොමයක නිකල් කැඩ්මියම් විද්යුත් කෝෂ අඩංගු විය. කැඩ්මියම් පිළිකා කාරකයක්‌ ලෙස හඳුනාගෙන ඇති අතර පෙනහලු හා අක්‌මාව අශ්‍රිත ගැටලු ඇති කරයි. ශරීරය තුළ දිගුකාලීනව එක්‌රැස්‌ වීමට හැකියාවක්‌ ඇති බැවින් භයානක ප්‍රතිඵල අත් කර දිය හැකි ලෝහයකි.

බෙරිලියම් (Berillium)

අර්ධ සන්නායක මාත්‍රණය සඳහා යොදා ගනියි. එමෙන්ම තඹ බෙරිලියම් මිශ්‍ර ලෝහයක්‌ ලෙස ද විද්යුත් උපාංගවල භාවිත වේ. අධික උෂ්ණත්වයන් යටතේ රත් කිරීමේ දී මේ සංයෝගවල අඩංගු බෙරිලියම් පරිසරයට මුදා හැරේ. මේ මඟින් නිදන්ගත රෝගයක්‌ වන බෙරිලිකොසිස්‌ (Beryllicosis) තත්ත්වය ඇති විය හැකි ය. එමෙන් ම පිළිකා කාරකයක්‌ ලෙස වර්ගීකරණය කර ඇති මෙය මූලිකව පෙනහලු රෝග ඇති කිරීමට දායක වේ.

ආසනික්‌ සහ බේරියම්
(Arsanik and Barium)

ආසනික්‌ බොහෝ විට ඩයෝඩවල අඩංගු වන අතර බේරියම් අඩංගු සංයෝග පුළි`ගු පේනුවල, රික්‌තක නළ හා ප්‍රතිදීප්ත පහන්වල දක්‌නට ලැබේ. ආසනික්‌ ඉතා කුඩා නිරාවරණයන් යටතේ පවා දරුණු ප්‍රතිඵල අත් කර දෙන පිළිකාකාරකයක්‌ වන අතර මරණය පවා සිදු විය හැකි ය. බේරියම් ලෝහමය තත්ත්වයේ අස්‌ථායි වන අතර විෂ සහිත ඔක්‌සයිඩ සාදයි. මොළයේ ඇති වන ඉදිමීම, මාංශ පේශිවල දුබලතා සහ අක්‌මාව හා හදවතට හානි ඇති කිරීමට ද බේරියම් සංයෝග සමත් වන බව තහවුරු වෙයි.

කාබනික සංයෝග (Organic compounds)

ලෝහ සංයෝග මෙන්ම බොහෝ අහිතකර කාබනික සංයෝග ඉලෙක්‌ට්‍රොනික අපද්‍රව්‍යවල අඩංගු වේ. පී.වී.සී. (Polyvinyl chloride), බ්රෝමිනීකෘත සංයෝග (Brominated compounds) සහ බහුක්‌ලෝරිනීකෘත දිවිත්ව ෆීනෝල (Polychlorinated biphenyls) මින් කිහිපයකි. පිළිස්‌සීමට ලක්‌ කිරීමේ දී වායුගෝලයට විෂ සහිත සංඝටක මුදා හැරීම මේ සංයෝගවල ලක්‌ෂණයකි. පිළිකාකාරක ගුණ ඇති අතර පෙනහලු මෙන්ම ශ්වසන ආබාධ ඇති කරයි.

ඉලෙක්‌ට්‍රොනික කසළ කළමනාකරණය

ප්‍රතිචක්‍රීකරණය හා නැවත භාවිතය ඉලෙක්‌ට්‍රොනික කසළ කළමනාකරණයෙහි මූලික අභිප්‍රායන් වේ. දියුණු රටවල ඒ සඳහා විශේෂයෙන් නිර්මාණය කරන ලද ප්‍රතිචක්‍රීකරණ මධ්‍යස්‌ථාන මඟින් ඉලෙක්‌ට්‍රොනික උපාංග කොටස්‌වලට වෙන් කොට ප්‍රයෝජනවත් දැ උකහා ගැනීම සිදු වේ. එහෙත් මෙහි දී විෂ සහිත අපද්‍රව්‍ය මඟින් මිනිසාට හෝ පරිසරයට හානියක්‌ නො වීමට වගබලාගැනීම ඉතා වැදගත් වේ. පහත් බිම් ගොඩ කිරීම සඳහා ඉලෙක්‌ට්‍රොනික අපද්‍රව්‍ය යොදා ගැනීම ඉතා ම භයානක තත්ත්වයකි. විෂ රසායනික ද්‍රව්‍ය, විශේෂයෙන් ම බැර ලෝහ සංයෝග පාංශු ජලයට කාන්දු වීම මෙහි දී සිදු වේ. එමෙන් ම පිළිස්‌සීම මඟින් අපද්‍රව්‍ය බැහැර කිරීමට කටයුතු කිරීම ද සුදුසු නො වේ. ඉතා විෂ සහිත දුමාරයක්‌ මෙමඟින් ඇති වන අතර බැර ලෝහ වායුගෝලයට මුදාහැරීම ද එක්‌ විනාශකාරී අතුරු ඵලයකි.

අවසන් වශයෙන් කිව යුත්තේ, ඉලෙක්‌ට්‍රොනික උපාංග කොතෙක්‌ අප ජීවිතය පහසු කළ ද ඒ හා සම්බන්ධ වූ අවදානමක්‌ ඇති බවයි. මේ තත්ත්වය කළමනාකරණය කිරීම ස`දහා අපද්‍රව්‍ය කළමනාකරණය පිළිබඳ ''Three R'' මූලධර්මය භාවිත කළ හැකි ය. ඒවා නම් අවම කිරීම (Reduce), නැවත භාවිතය (Reuse) සහ ප්‍රතිචක්‍රීයකරණය (Recycle) ය. ඉලෙක්‌ට්‍රොනික කසළ අවම කිරීම සිදු කළ හැක්‌කේ හො`ද නඩත්තු කිරීමක්‌ මඟින් හා ජීව කාලය නිවැරැදිව සුසර කිරීම ම`ගිනි. නව උපාංගයකට යැම වෙනුවට යාවත්කාලීන කිරීමෙන් කසළ ප්‍රමාණය අවම වේ. නැවත භාවිතය ඉලෙක්‌ට්‍රොනික කසළ සම්බන්ධයෙන් නම් තාවකාලික විසඳුමක්‌ පමණකි. ප්‍රතිචක්‍රීකරණය මඟින් කසළ පරිමාව අඩු වන අතර ම අවශ්‍ය මූලික කොටස්‌ ප්‍රතිජනනය ද සිදු වන බැවින් එය වඩාත් උචිත විසඳුමකි.

එක්‌ අයකුට සමස්‌ත ලෝකය ම ගලවා ගැනීමට නො හැකි වග සැබෑවකි. එහෙත් එකිනෙකා කුඩා පරිමාණයෙන් හෝ තමා සතු වගකීම් කොටස ඉටු කරන්නේ නම් මහත් ව්‍යසනයක්‌ නවත්වා ගැනීමට හැකි වනු නො අනුමාන ය. ඉලෙක්‌ට්‍රොනික කසළ ව්‍යසනය කෙමෙන් හිස ඔසවමින් පවතියි. ඒ සම්බන්ධයෙන් අවධානය යොමු කිරීමට නීති රෙගුලාසි පැනවීමට මෙන්ම අවශ්‍ය දැනුම සමාජගත කිරීමට මේ සුදුසු ම කාලයයි. අමතක නො කළ යුතු කියමනක්‌ නම් වළක්‌වා ගැනීම ප්‍රතිකාරයට වඩා යහපත් බවයි. ඉතින් අපි වහ වහා ඉලෙක්‌ට්‍රොනික අපද්‍රව්‍ය ව්‍යාසනය පාලනය කිරීම සඳහා වන තමන් සතු යුතුකම් කොටස ඉටු කරමුෘ

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයයේ
රසායන විද්‍යා අධ්‍යයනංශයේ අංශාධිපති,
මහාචාර්ය කේ. ආර්. රංජිත් මහානාම

Reduce consumption of food and natural resources for survival of mankind

July 11, 2012, 8:33 pm 

Dr. Mathu H. Liyanage

The world is facing a grave crisis today with the increase of the global population and the resultant increase in the basic needs of the people and enforced attempts to meet them by reducing natural resources. This trend has to be reversed soon before the human race takes a deadly beating.

The global population reached seven billion last year and it is predicted that, by 2050, it will reach 11 billion.

The unprecedented growth of population and the impending prosperity of countries such as China, India and Brazil will make the rise in consumption phenomenal. It is in these circumstances indeed that the Malthusian theory becomes a reality.

Growth in population means growth in consumption and a greater demand on natural resources for production, viz. fossil fuels, fresh water, ores, biomass and minerals. Intensive demand for them with limited supply will push the prices higher and the cost of living.

It is the developed countries with only about 20 per cent of the world’s population consume 85 per cent of its resources. The average person in the developed countries is said to use energy 40 times more than a person in the developing countries. If both the developed countries and developing countries use the same quantity of energy from the combustion of fossil fuels and have access to the same sources of energy, the end result will indeed be catastrophic.

It is reported that over the last 100 years that fossil fuels had grown 30 times and industrial production 50 times, indicating a glimpse of the devastation that may be caused to natural resources.

It is advocated in many quarters that restrictions on population growth and sustainable consumption of natural resources, which march on arm-in-arm, is the key to this world crisis.

It may perhaps be possible for developing countries to feed, provide water, shelter and energy for the increasing population if developed countries reduce their own consumption of natural resources, lowering the price of products and reducing the need to import mineral resources from developing countries.

Sustainable development is simply the use of resources to meet the needs of the people whilst preserving the environment. Plant trees when trees are cut down for building is a very simple example but it is not so in many as, for instance, the supply of fossil fuels, land and minerals is limited, finite and constant and cannot be replaced for ages. The obvious answer is to cut down production by developed countries without losing prosperity by adopting suitable economic mechanisms.

These ultimately boil down to sustainable development - the right to improvement and advancement of economic, social, cultural and political conditions. Improvement implies a change that ensures a life of dignity, and changes should invariably include action to eradicate and alleviate widespread poverty, unemployment and social inequality now prevalent in the society. Social development will hopefully ensure and help enhancing the individual person’s well-being by integrating socioeconomic development, and environmental conservation and protection. Summing up, it is meeting the basic needs of the human being by providing easy access to food, housing, health services, education and fair distribution of income.

United Nations Rio+20 Sustainable Development Summit in Brazil attended by more than 100 world leaders and about 45,300 participants has ended minus any tangible results to be complacent about. It appears that the leaders have agreed in vague terms to negotiate a set of sustainable development goals by 2015 on issues such as food, land, water, food, waste and poverty but have not been able to agree on what those goals should be.

Climate change

June 27, 2012, 8:05 pm 

"I have lived in good climate, and it bores the hell out of me.

I like weather better than climate"

John Steinbeck

by Charles Santiapillai and V. Sivakumar

As Mark Twain once commented, "Climate is what we expect, and weather is what we get". Climate and weather are atmospheric phenomena and they differ in time scale. Weather refers to short-term changes (minutes to months) in the atmosphere, while climate is how the atmosphere "behaves" over long periods of time (years to centuries). In other words, climate is a summary of weather patterns in an area over a long period of time. Weather can change from minute-to-minute, hour-to-hour, day-to-day, and season-season. In Melbourne, Australia, sometimes one can experience all four seasons in just one day! On the other hand, climate is an average of weather over space and time. Thus when we discuss climate change, we refer to changes in long-term averages of daily weather.

Five decades ago, Kandy was a much wetter and cooler city than it is today. People carried an umbrella during the day against the rain and used a blanket in the night against the cold. Today, the climate has certainly changed and Kandy is slightly warmer and drier than what it was decades ago. The Red-wattled Lapwing - a typical bird of the low country dry zone – has moved to Peradeniya and today is a resident at the University Campus. 1990s were the hottest decade and 1998 was the warmest year. According to the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), global temperature has warmed roughly 0.740C over the past 100 years. More than half of this warming (0.40C) has occurred since 1979.

The Earth’s atmosphere is a thin layer of gases that insulates our planet from extreme temperatures. If you cover a globe with a coat of varnish, then the thickness of the varnish would be about the same as the thickness of the atmosphere in relation to Earth. Thus the atmosphere is a fragile blanket around the Earth composed largely of nitrogen (78%) and oxygen (21%). The remaining 1% is made up of gases such as carbon dioxide, methane, nitrous oxide, ozone and water vapour.

In the 1820s, it was the French mathematician and physicist Joseph Fourier who first indicated that the Earth’s atmosphere might act as an insulator. (Fourier on the belief that his health could be improved by wrapping himself in blankets tripped down the stairs in his house and killed himself!). Later, the Irish Physicist, John Tyndall in 1859 observed through experiments that the abundant atmospheric gases such as nitrogen and oxygen were transparent to radiant heat whereas water vapour, carbon dioxide and methane were not; they absorbed it. Tyndall therefore concluded that the earth’s climate was determined by these imperfectly transparent atmospheric gases, which we refer today as greenhouse gases. It is these gases that regulate our climate.

The atmosphere acts like a glass on a hot-house or greenhouse since it lets through the light rays of the sun (short-wave radiation) much of which is absorbed by the Earth but some is reflected back into space. The natural layer of atmospheric gases absorbs a portion of this reflected long-wave or infrared solar radiation, eventually releasing some of it back into space but forcing much of it back to the Earth. It means that the atmosphere is being heated up from above and below. It is this heat that warms our planet. This is called the Greenhouse Effect. It is a bit like leaving your car in the parking lot on a sunny day. Your car is much hotter inside than outside. It is these heat trapping or greenhouse gases that make our planet a pleasant place to live (at 570F or 140C). In their absence the Earth would be an inhospitable cold planet with a temperature of 00F (or -17.780C).

Unfortunately, today through deforestation, burning of fossil fuels such as coal and gas, we are introducing massive quantities of the greenhouse gas carbon dioxide (CO2) into our fragile atmosphere at rates faster than green plants and oceans can absorb them. The concentration of CO2 in the atmosphere has increased from 270 parts per million (ppm) in 1780 to about 385 ppm today. It is predicted that by 2050, CO2 concentration will reach 500 ppm. It was Sweden’s first Nobel Prize chemist Svante Arrhenius in 1896 showed that the Earth’s temperature would fall if CO2 levels declined. Today, Arrhenius is referred to as the father of climate change. Unfortunately, CO2 is a persistent gas and hence its removal is not easy. Only about one seventh of it can be removed by green plants during photosynthesis.

The term "Global Warming" may not be appropriate since as Freeman Dyson, a onetime Professor of Physics at the Institute for Advanced Study at Princeton, points out, the warming is not global, but local. It is mainly in the Arctic and that too mainly in winter than in summer, and mainly in the night than in the day. The effect of CO2 is important where the air is dry, as in cold areas. Hot desert air may feel dry yet it contains lot of water vapour. That’s why the warming effect of CO2 is felt more where the air is cold and dry – i.e. in the poles and not in the tropics. Although much publicity is given in the media to retreating glaciers, this is not something new or recent. Glaciers have been shrinking for the past 300 years. CO2 is a much maligned gas but its importance cannot be overstated. Plants regard CO2 as food. Using sunlight from the sky and water from roots, plants convert CO2 into oxygen and carbohydrates during photosynthesis. As Freeman Dyson explains, a field of corn growing in full sunlight will use up all the CO2 within a meter of the ground in about 5 minutes. The corn would stop growing if the air was not constantly stirred by convection.

One of the most vital components of our terrestrial ecosystems is the thin layer (5-20 cm) of the topsoil having the highest concentration of organic matter and microorganisms. This is where much of the Earth’s biological activity takes place. According to Freeman Dyson, each year this layer of topsoil absorbs and converts into biomass a certain fraction of the CO2 that we emit into the atmosphere. He feels that the problem of CO2 in the atmosphere is more a result of poor land management than connected to meteorology, and recommends growing more trees, introducing no-till farming, and minimizing the use of the plough.

In plants, the shoot fixes CO2 from the air, and the root extracts mineral nutrients and water from the soil. There is a balance between shoot and root functions. In environments of increased CO2, this balance is altered and hence, the plant would need less leaf area and more root area. Elevated CO2 can stimulate root growth thereby increasing the root/shoot ratio. As Freeman Dyson points out, this means that plants put more of their growth into roots and less into stems and leaves. When plants die and decay, more of the above-ground growth will return to the atmosphere while more of the below-ground will become topsoil. Hence in CO2 enriched environments, plants with increased root/shoot ratio will cause an increased transfer of carbon from the atmosphere into the topsoil.

There are five interconnected reservoirs of CO2 namely, the atmosphere, the surface layer of the oceans, the vegetation on land, the top soil, and fossil fuels. As Freeman Dyson points out, they all interact with each other so strongly that you cannot understand any of them unless you understand all of them. Predictions on climate change are based almost entirely on computer simulations. But according to the Japanese meteorologist Dr Syukuro Manabe, the first to pioneer the use of computers to model global climate change with increasing CO2 levels, computer models are very useful to understand climate, but not a good tool for predicting climate. This is because climate is such a complex phenomenon.

Climate has changed many times before mammals appeared on our planet. Just over a thousand years ago, Vikings settled in Iceland, Greenland and Newfoundland and were able to raise crops and sheep. Romans had vineyards in England as far north as Lincolnshire. Climate change is an irrefutable fact and no one can deny it. We fully believe that we are a part of the problem and our activities and life styles do contribute towards exacerbating an already bad situation. What we are skeptical about is the extent of our influence on it. To think that we alone are responsible for such a change in global climate reflects the same kind of arrogance that led the medieval man to believe that he was the centre of everything and that the sun revolved around him.